Hoofdklassehockey

Vorige week was de laatste aflevering van Expeditie Robinson op televisie. Elke donderdagavond genoot ik van de complotten, de ruzies en de strategieën. Ik genoot ook van het feit dat mijn vriend Sascha meedeed en de finale haalde. “Schiet hij nou raak?” Nog nooit heb ik zo vaak dezelfde vraag gehoord. Ik mocht het echter niet vertellen. Hiermee had ik geen moeite, met de expeditie zelf wel.

Zes weken lang heb ik Sascha niet gezien of gesproken en dat terwijl wij elkaar pas vijf maanden kenden. Een goede test voor de relatie dus. Terwijl ik met een glas cola en een bord pasta – honger ver te zoeken – op de bank zat, verbeeldde ik me hoe ik zelf zou omgaan met complotten, eenzaamheid, honger en vieze beesten. In eerste instantie dacht ik dat het topsportleven mij, zowel mentaal als fysiek, sterk genoeg heeft gemaakt om te zullen overleven op het eiland. Samenwerken met de andere deelnemers zou mij goed afgaan. Bovendien zou ik huis niet missen, want ik ben zo vaak weg voor hockey.

Zes weken later en 10 kilo lichter zag ik een timide Sascha op Schiphol en kwam ik daar wel op terug. He­lemaal na zijn verhalen. Ratten die ’s nachts over hem heen renden, het complot tegen hem, geen eten, zich niet kunnen wassen en scheren, geen schone kleding. Met het einde van de uitzendingen van Expeditie Robinson is in diezelfde week ook een einde gekomen aan het eerste deel van onze competitie. Vandaag vertrekken we met het Nederlands team naar Allicante voor een belangrijke trainingsstage. We logeren op een campus, wat minder luxueus is dan we gewend zijn. Maar ik mag niet meer klagen, ik weet inmiddels beter.

Bron: Metro