Hoofdklassehockey

Een kei spannende fijne wedstrijd in de Overgangsklasse A: De Haagse heren van HDM tegen die van HIC, die laatstgenoemden helaas alleen op video niet verloren: 2-1.

Onweerlegbaar echt winnen of in het echt verliezen of gelijkspelen doe je alleen op het wedstrijdformulier. En zelfs keihard gelijk hebben –en van de scheidsrechters twee wedstrijden achter elkaar in het nagesprek en met de videobeelden erbij ook nog eens gelijk krijgen- levert helemaal niets, nul en noppes, nada op.

De teleurstelling is des te groter, omdat HIC al in de eerste minuut van de wedstrijd tot twee maal toe op een 0-1 (of zelfs 0-2) voorsprong had kunnen staan. Onze startende puntman ging echter niet op z’n buik en de kansen vervlogen.

Er werd keihard gewerkt door beide teams, die begrepen dat dit mogelijk een sleutelwedstrijd was in deze eerste poulefase. HDM maakte het surplus aan HIC talent goed met een hechte teamprestatie. Niets moois aan, maar degelijk, ja dat dan weer wel.

De voorbereiding was ruimschoots goed genoeg. Er was concentratie. Tijdens de teambespreking werden er goede dingen gezegd door de spelers, Joris Eshuis voorop. De groepsomhelzing voor we het veld opgingen was hecht en vastberaden. Ja, iedereen was gefocust. We hadden er zin in om hier te vlammen!

De eerste drie, vier minuten was alleen HIC aan de bal. En die vroege dominantie hield al met al zo’n kwartier aan. Toen kwam HDM terug en werden ook de Hagenaars gevaarlijk.

De thuisploeg scoorde uit een strafcornervariant en de onrust kroop bij de HIC’ers onder hun huid. Het bekende effect: te veel spelers die te lang aan de bal waren, hoogst persoonlijk het verschil wilden maken, zich vast liepen, balverlies leden.

De draad even kwijt. Ritme dat stokt. En met die kleine achterstand de kleedkamer in.

Na de rust ging het tempo nog verder omhoog en werd HDM met de rug tegen de muur gezet. Onze aanvallers vervulden hun verdedigende taken met verve, de ruimte over de rechterkant werd met name door Olivier Helle uitstekend benut. En zo werd er keer op keer op keer tot aan de achterlijn doorgespeeld en teruggelegd, voorgezet en… en niet gescoord. Dat gebeurde uiteindelijk wel uit de rebound van een strafcorner: 1-1. En de veldverhoudingen waren overduidelijk in het voordeel van HIC.

Uitval van HDM, de begenadigde keeper Nadiem der Weduwen is op tijd zijn doel uit –tot op de rand van de cirkel-, een HDM-speler schermt de bal af, kegelt met zijn achterwerk de HIC keeper om, laat zichzelf met veel misbaar vallen en wordt voor die act beloond met een strafbal: 2-1 met nog drie minuten te spelen.

De nieuwe achterstand wordt niet meer ingehaald, ook al scheelde dat meer dan eens slechts millimeters en was het tot de laatste seconde van de wedstrijd extreem spannend.

Heerlijke vechtwedstrijd, geen superieur hockey, de slimste ploeg die wint. En het nakaarten kon weer beginnen.

Leren? Ja natuurlijk: LEREN!!! Maar wel snel, graag, jongens. Nog dwingender spelen, storen, sleuren. Je niet laten (af)leiden door woede en teleurstelling. Blijf alsjeblieft kiezen voor jullie ‘love of the game’ en dan zie ik jullie nog erg mooie resultaten halen.

Rob Smelt

Vandaag, 4 september 2011, was de start van het nieuwe competitiejaar 2011-2012. Onder leiding van Omar Schlingemann en Bas Bröring viert HIC de terugkeer in de Overgangsklasse met een heldengevecht tegen de Almeerse VERGA Boys onder leiding van onze oude vriend en kampioenenmaker Christian Cavallet.

De laatste der Mohikanen Jolie vertelde op video –zoom in en dan zeg je het gewoon, joh…- dat hij een einduitslag voorspelde van 5-1 voor bordeaux rood, wit, oranje. Hi ha, hij glom van de voorpret, die jongen.

‘Ons Harm Bruin’, om heel veel redenen een manmoedige doelverdediger, die ons tot en met zijn linkerschouder in de wedstrijd hield, attendeerde ons op dit filmpje en dat hielp ons aardig om in de goede stemming te komen.

Nu is het natuurlijk zo dat we een hoog Amsterdam-Zuid gehalte door ons bloed hebben stromen, en dat betekent dat kadaverdiscipline niet echt ons ding is, zal ik maar zeggen. Nee, wij moeten het hebben van heel andere kwaliteiten. Van onze oogopslag, het contact dat we maken, fijnzinnigheid, improvisatietalent en af en toe een dagje onverzettelijkheid. Vandaag was nou zo’n dag en jongen, jongen, dat was een flinke tegenvaller voor Flevose Boys.

Goh, ze kunnen hockeyen hoor, dat is klip en klaar. Maar voor deze favorieten dreigt één gevaar: ze lijken nu al iets TE gespannen.

5-1 werd 5-5. Via 0-1, 1-1, 2-1, 3-1(rust), 3-2, 4-2, 4-3, 5-3, 5-4, 5-5. En de wedstrijd was a-dem-be-ne-mend van de eerste tot de laatste minuut.

Er werd in een zeer hoog tempo gespeeld, 2×35 minuten zonder ophouden.

HIC had een rare voorbereidingsperiode achter de rug, telde een aantal half geblesseerde spelers en vijf of zes jongens waarvan op dit moment een (ahum) man wordt gemaakt bij het Amsterdamse Studenten Corps. Raar, irritant ook en persoonlijk zou ik zeggen: niet meer.

Wat is het trouwens heerlijk om Joris Eshuis (foto) weer in je team te hebben. Man, nog even en je tennist die ballen weer hard en hoog de touwen in. Geen twijfel aan.

En Caspar Phijffer, wat deed je het goed, jongen. Ernst Rost Onnes, je stond fantastisch te verdedigen, net als Arnoud Weehuizen trouwens. Maar ik vertel helemaal het verkeerde verhaal! Vandaag was de dag van een sublieme teamprestatie. Er werd vanaf het allereerste moment via de buitenkanten zeer geconcentreerd vooruit geknokt. Onze mannen liepen buitenom de cirkel in, legden ballen terug, kregen handenvol kansen… en scoorden of haalden corners én strafballen! Ik zag voortdurend mensen handelend optreden en vuil werk opknappen voor teamgenoten. Wat is het heerlijk om dat te zien! Wat werkten jullie allejezus hard, jongens!!!