Heren & Dames Columns
Column Backhand: Nr.14 2 reactie(s)
Deze week bleef Teun de Nooijer in mijn gedachten hangen. Waarom? Op Facebook verscheen een stukje van Teun waarin hij de beleving van hockey in zijn jeugd beschreef. De meest gehoorde reactie was: “Kippenvel”. Het deed me denken aan het boek over Teun: nummer 14. Daarin geeft deze superster een kijkje in zijn gedachten en beleving onder andere tijdens Champion Trophies, WK´s en Olympische Spelen. Prachtig en oprechte verhalen. Hoofdschuddend dacht ik terug aan de woensdag in januari. Bondscoach Paul van Ass lichtte zijn besluit toe om Teun buiten de selectie te laten. Topsport is hard.
Onmiddellijk moest ik ook denken aan Johann Cruijff. Ooit speelde hij bij Ajax met rugnummer 14. Maar dat niet alleen.Ook Cruijff was, net zoals Teun, enig in zijn soort. Ongrijpbaar omdat elke voetbalbeweging schijnbaar intuïtief werd genomen. Maar Cruijff oefende en oefende zich een breuk op straat in Amsterdam. Teun deed dat ook in Egmond samen met zijn broers en vader. Al op jonge leeftijd hadden beiden door wat er voor nodig was om de absolute top in hun sport te bereiken.
Ik raakte verder in gedachten. En ik durf ze hier best te tonen. Ik dacht aan Cruijff en zijn totaal onverwachte overstap van Ajax naar Feyenoord.Een prachtig verhaal.Cruijff werd bij Ajax door voorzitter Harmsen aangesproken op zijn enorme salaris en Harmsen wilde het niet meer uitbetalen. Cruijff ging bij de aartsrivaal, Feyenoord, voetballen en werd met deze ploeg gelijk landskampioen en bekerwinnaar. Cruijff trok een lange neus naar Ajax. Waarom zou Teun zoiets niet doen? Zich beschikbaar stellen voor de Duitse Olympisch ploeg en in Londen een gouden medaille winnen.Ze kennen hem. Je moet er toch niet aan denken: “ Olympiasieger Teun De Nooijer.” Met nummer 14 op zijn rug.
Ellen Hoog: Joost Reijns is een voorbeeld
“Ga je dood?”. Deze vraag, recht op de man af, maalt nu diverse keren door zijn hoofd. Zelf had hij er nog niet over nagedacht… Tot het moment dat zijn broer hem deze vraag stelde. De ochtend voor de uitzending had hij zijn hoofd kaal geschoren. De sporter die niet veel onderdeed voor de Europese toppers op de 100 en 200 meter vrije slag. En nu zit hij daar. Hij doet zijn verhaal ogenschijnlijk makkelijk en positief, terwijl alle kijkers weten dat dit de spannendste strijd van zijn leven moet gaan worden.
Ik doel op Joost Reijns, 25 jaar, Nederlandse zwemtopper. Reijns heeft in januari te horen gekregen dat er teelbalkanker bij hem is geconstateerd. Met tranen in mijn ogen zit ik ademloos te luisteren naar zijn verhaal dat hij bij Pauw & Witteman doet. Zijn positiviteit valt mij op. Een topsporter in hart en nieren, fysiek weliswaar niet meer als vanouds, maar mentaal op zijn sterkst, zo lijkt het. Maarten van der Weijden en Lance Armstrong zullen een voorbeeld zijn voor Joost. Daarentegen is Joost op zijn beurt weer een motivatie voor vele andere mensen, waaronder ikzelf.
Tien trainingen en een wedstrijd in de week worden mij soms weleens te veel, maar na dit interview gezien te hebben realiseer ik me dat ik erg dankbaar mag zijn dat ik zo gezond ben om mijn sport te beoefenen.
Bron: Metro
|
F
|
Backhand: Koorts
We zagen de Oranje hockeysters ploeteren in de hitte van Rosario. Ze verloren in de shoot out serie van Argentinië. Een dag later verspeelden ze bijna een grote voorsprong op Duitsland. Bevangen door een plaatselijke warmte waarin het lichaam bijna kritieke waarden aanging en de speelsters een week lang met koorts rondliepen. Topsport blijft roofbouw op het lichaam. Maartje Paumen werd de beste van de wereld maar dat wisten ze in Den Bosch, waar binnenkort de carnavalskoorts weer oplaait, al jaren.
Perth, Australië, zondagmiddag en tropisch warm en de Oranje hockeyers lopen zich stuk op Maleisië. Met 2-1 gaan ze kopje onder en de lichaamstemperatuur vertoond verhoging. Holland hockeyland schrikt wakker. Geen TnT en dan er af gaan tegen Maleisië. De bondscoach heeft verkeerde keuzes gemaakt. Maandagmorgen in Leeuwarden. De Vereniging De Friesche Elf Steden geeft een persconferentie. Al een week heerst koning Winter in het land de Elfstedenkoorts laait op. Zou het er van komen?
Woensdag. De vrouwenhockeysters zijn weer terug in Nederland en afgekoeld. De foto’s op Twitter zeggen genoeg over de ijspret die ze hebben. In Perth blijft het warm maar zijn de Oranjemannen alweer geacclimatiseerd. Argentinië wordt met 7-4 verslagen. De corners lopen weer en een nieuw elan dient zich aan. `s Avonds meldt de voorzitter van de Vereniging De Friesche Elf Steden dat er geen tocht wordt uitgeschreven. Weg koorts!
Ellen Hoog: Fan van Nadal 1 reactie(s)
Ik ben fan van Rafael Nadal. Zes uur lang stond hij afgelopen zondag op het veld tijdens de finale van de Australian Open tegen Djokovic en dus zat ik zes uur lang voor de televisie. Op een blauwe maandag heb ik ook getennist. En op die spreekwoordelijke blauwe maandag was ik vastbesloten later ook in de finale van de Australian Open te staan. Want in 1994 werd ik clubkampioen van TLC Bilthoven. Ik voelde me zoals Djokovic zich afgelopen zondag voelde. Ook een jaar later won ik een toernooi op de Doornse tennisclub. Tijdens de finale zat ik zo in de wedstrijd dat ik me totaal niet bezighield met het scoreverloop.
Nog druk bezig met ballen verzamelen zag ik de toeschouwers voor me klappen, niet door dat het winnende punt al gespeeld was. Laatst kwam ik een briefje tegen van mijn broer, die die finale had aanschouwd, waarin stond dat ik ‘echt super goed’ was.
Dus ja, ik zou later een tennistopper worden. Tot mijn droom in duigen viel en het helaas onmogelijk werd twee sporten langer op hoog niveau te beoefenen, vanwege de overlappende trainingstijden. Ik moest kiezen tussen hockey en tennis en gelukkig maakte ik op 9-jarige leeftijd de juiste keuze. Het blijft jammer dat ik moest kiezen, want mijn tenniscapaciteiten zijn hierdoor niet verder ontwikkeld. Zo bleek maar weer begin deze week. Door de bloedstollende Australian Openfinale werd ik gemotiveerd het tennisracket weer eens uit de kast te trekken.
Waar vroeger mijn service mijn kracht was, was mijn tegenstander nu genoodzaakt zich in allerlei bochten te wringen om mijn afgeslagen tennisballen te ontwijken. Dus ik hou het maar weer bij kijken, natuurlijk het liefst naar de wedstrijden van Nadal. En ik geef toe, niet alleen vanwege zijn tenniskwaliteiten.
Bron: Metro
Backhand: Warm en koud 2 reactie(s)
Onze nationale selecties bevinden zich in warme oorden op dit moment. De mannenselectie is met stille trom vertrokken naar Perth (Australië) waar het zomer is op dit moment terwijl de vrouwen naar Rosario (Argentinië) waar het ook hartje zomer is zijn gereisd om deel te nemen aan de Champions Trophy. Terwijl wij volgers met temperaturen van onder nul achterblijven in het grootste hockeyland ter wereld.
Ook de bond is vertegenwoordigd. Voor de camera van de hoofdsponsor zag ik directeur tophockey Marjolein Bolhuis, voorheen Eijsvogel, een beetje onwennig met een bosje paarse bloempjes naar Naomi van As lopen voorafgaand aan haar 150e interland. Van As, altijd in voor een scherpe opmerking, vroeg aan Bolhuis of ze de bloemen mocht houden. De mannenselectie en vooral bondscoach Paul van Ass mogen geen woord meer uitspreken zonder dat daar een bondsbestuurder bij is. Zo´n mispeer in de media als tegenover de Volkskrant kunnen ze zich niet meer veroorloven.
Toch gaan mijn gedachten direct uit naar, en ik betrap mezelf daarbij op een Hollandse zuinigheid, de kosten van zo´n reis. Waarom moeten de mannen helemaal naar Perth? Van Ass heeft het erover dat ze daar in Australië zich willen meten met de Australiërs in een aantal duels. Risicovol lijkt me want de kans op teleurstelling en mentale schade is levensgroot zo´n zes maanden voor de Olympische Spelen. En dan nog een aantal bobo´s die als een soort waakhonden meegaan. Kost ook wat lijkt me. Waarom niet aan teambuilding gedaan en met de selectie naar het EK zaalhockey vertrokken en daar deelgenomen.
De vrouwen zijn in Argentinië neergestreken voor het toernooi om de Champions Trophy. Lekker want het is hartje zomer in Rosario met temperaturen rond de 35 graden. Een ontzettende uitputtingsslag voor de Oranje leeuwinnen want hun wedstrijden zijn tot nu toe op het heetst van de dag gepland. Zou er opzet in het spel zijn? In ieder geval zorgde het vertoonde spel in de drie groepswedstrijden zeker niet voor veel warmte. Makkelijke tegengoals incasseren en veel strafcorners missen is niet echt een opsteker. Na afloop van een wedstrijd lopen de hockeysters in koelvesten rond. Een beeld waarbij ik het liefst mijn haard wat opstook.
Voorlopig blijft het bij ons vriezen. En proeven we weer eens de geneugten van een Hollandse winter. Als ik via NOS.nl de live streams van de wedstrijden in Rosario bekijk spat de hitte je tegemoet en tegelijkertijd doen de gedachten aan een gouden plak in Londen mij verkillen. Uitgeput met koelvesten aan zie ik de Oranje hockeyers net naast het erepodium staan en beteuterd kijken naar het Olympisch diploma. Denkend aan die oefentrip naar Perth en de CT 2012 van Rosario. Loom wiegen twee hoge bomen die boven het hockeystadion uit tornen mee in de wind alsof ze hoofdschuddend willen zeggen: Zie je wel.
Column:Backhand 4 reactie(s)
Backhand
Het nieuws rondom T&T en de bondscoach bleef deze week aanhouden. Nadat de Volkskrant dinsdag verscheen met een interview met van Ass kreeg de hockeyvolger een ontbrekend stuk van de puzzel aangereikt. De bondscoach hield het in eerste instantie nog rekening met T&T tijdens zijn persconferentie en had het over het groepsproces.. Nu besloot hij de Volkskrant inzage te geven in de ware reden van zijn besluit. Daarmee zorgde hij voor een nieuwe stroom van aanhoudende kritiek.
Teun de Nooijer kreeg er van langs van van Ass. Hij zou de laatste jaren zelden beslissend zijn geweest. Taekema had verdedigend steken laten vallen in de EK kraker tegen Ierland (7-4 winst). Zijn directe tegenstander had twee of drie keer gescoord. Ook had Taekema te weinig rendement uit strafcorners gehaald op de laatste Champions Trophy in Nieuw Zeeland.
Allemaal oud nieuws. Van de Nooijer is bekend dat hij wel eens vergeet mee te verdedigen maar daar staan zijn snelheid en briljante acties tegenover. En laten we ook niet vergeten dat de aanwezigheid van Teun een mentale voorsprong geeft. Taekema heeft moeten wennen aan de nieuwe normen die internationaal gelden voor de kromming van de stick. Hij verklaarde daar zelf over moeite mee te hebben. Daarbij komt dat een strafcorner gedurende een seizoen nooit constant kan blijven. Maar die van Taeke doet het als het er op aankomt. Dat is historisch gebleken.
De trap na die van Ass van de week gaf werkt door in de selecties van Bloemendaal en Amsterdam. Denk eens aan de oorverdovende stilte uit beide kampen. Met uitzondering van de coaches Smolenaars (Bloemendaal) en van den Honert ( Amsterdam) en teamgenoot Teun Rohof (Amsterdam) is er vanuit de clubs niets vernomen. Ook van collega internationals hebben T&T nog geen steun ontvangen angstig als men is voor represailles. De bond heeft een ieder in zijn greep. Maar angst is een slechte raadgever. Het zou het groepsproces goed doen als aanvoerder Floris Evers met een standpunt namens de spelers naar buiten komt. Dat klaart de lucht en kan een ieder weer verder.
Column:Backhand 2 reactie(s)
De winterstop is voor een hockeyvolger een mooie periode. Er is tijd om terug te blikken op de eerste seizoenshelft en vooruit te kijken naar het vervolg van de competitie. De rust en bezinning van de huidige winterstop wordt echter luidruchtig verstoord door twee bondscoaches.
Max Caldas liet in december al weten, met veel gevoel voor drama, dat hij zijn succesvolle aanvalster Ellen Hoog niet mee zou nemen naar de Champions Trophy in januari. Ook zijn vaste kracht voorin, Claire Verhage, kreeg geen uitnodiging van Caldas. Hij had er slecht van geslapen, maar kon toch echt niet anders, vertelde hij de verzamelde pers. Terloops wist Caldas te melden dat alles mag in Rosario maar niets moet. Fijn voor de thuisblijvers maar waarom mochten zij dan niet mee op deze vrijblijvende trip? De Champions Trophy is het laatste internationale toernooi voor de Olympische Spelen. Een peperdure trip naar Argentinië van drie weken voor een grote groep zonder doel. Terwijl Rosario de laatste internationale halte is voor de Olympische Spelen.
Paul van Ass lijkt helemaal de weg kwijt te zijn. Nadat ook zijn derde internationale toernooi teleurstellend was verlopen en hij alleen nog maar communiceerde via metaforen, besloot van Ass tot een wanhoopsdaad. Er moest bloed gaan vloeien en zijn spelers moesten weten dat het menens was. Record international Teun de Nooijer en strafcornerspecialist Taeke Taekema moesten er aan geloven. Jarenlang hadden ze hun land vertegenwoordigd op het hoogste niveau en waren succesvol. Zij werden door van Ass gezien als de grote bomen die teveel licht wegnamen voor de kleinere, jongere bomen. Een onredelijk verhaal want ook door grote bomen komt zonlicht. Zowel Teun als Taeke zijn hele sociale mensen en nemen graag de jongeren op sleeptouw. Van Ass vergeet, ook nog dat hij zichzelf en zijn selectie hiermee onder enorme druk zet. Hopelijk komt de bezinning snel bij onze bondscoach. Teun en Taeke worden weer aan de selectie toegevoegd en kunnen wij onze winterstop rustig voortzetten. Mijmerend over de eerste en dromend over de tweede seizoenshelft.
Ellen Hoog:”Extra jammer dat ik er niet bij ben.” 7 reactie(s)
Het is nu wel duidelijk dat de huidige hockey bondscoaches gewaagde beslissingen durven te nemen. Afgelopen week zette bondscoach Paul van Ass Taeke Taekema en Teun de Nooijer buiten de selectie van het Nederlands hockeyteam. Over de beslissing van Van Ass laat ik me niet uit, feit is dat Taekema en de Nooijer niet mee naar Spanje en Australië gaan en ik niet mee ga naar Argentinië.
Mijn team is afgelopen maandag al vertrokken naar Rosario, waar de Champions Trophy plaats vindt. Uitgerekend hetzelfde toernooi en plek waar ik 7,5 jaar geleden mijn eerste buitenlandse avontuur met Oranje beleefde. Vlak na de Olympische Spelen in Athene stopten zeven internationals en kwamen daar zeven jonge talenten voor in de plaats, waaronder ik. Toenmalige bondscoach Marc Lammers droeg ons op vooral te genieten, gerust fouten te mogen maken en geen druk te voelen. De eerste twee lukten aardig, dat laatste was wat lastiger. Want hoe kun je als onervaren topsporter nou geen druk voelen in een stadion met 10.000 schreeuwende en fluitende Argentijnen?
Ik kan me nog goed herinneren dat Lammers tijdens een bloedstollende eindfase van de wedstrijd tegen het gastland vanaf de bank naar mij riep dat ik de bal niet meer mocht afspelen: ”Niet afspelen, gewoon rennen!” Gewoon rennen? Makkelijk gezegd vanaf de bank, dacht ik. Maar ik gehoorzaamde en belandde in de hoek met de bal, geen idee wat ik er mee moest, maar ik vond het allemaal prachtig. Ondanks het onervaren team en de 10.000 schreeuwende, scheldende en fluitende Argentijnen wonnen we in Rosario goud. Het is nog steeds één van mijn mooiste toernooien geweest en daarom extra jammer dat ik er nu niet bij ben.
Ellen Hoog
Bron: Metro
En weer moet Barbertje hangen! Exit Siegfried Aikmann 21 reactie(s)
Wat denkt Den Bosch te bereiken met het voortijdig uit de laan sturen van Siegfried Aikmann als coach van de heren! Een schokeffect?
Ik denk dat dat weinig zal uithalen, Den Bosch heeft dit seizoen een zwakke hoofdklasse-selectie. Daar kan wat mij betreft niemand de oorlog mee winnen.
Ook de (in de wandelgangen) genoemde Marc Lammers zal zich ondanks dat hij een echt Den Bosch-hart heeft drie keer moeten bedenken voordat hij de schier onmogelijke taak om Den Bosch voor de hoofdklasse te behouden kan accepteren. Het is niet bepaald een kiese vergelijking, maar ik maak hem toch. “Aan een dood paard moet je niet trekken”.
Wanneer je je realiseert dat (in mijn ogen) niemand Den Bosch dit seizoen nog kan redden, kun je je alleen afvragen waarom Den Bosch dat ongetwijfeld nog een financiële afwikkeling zal moeten regelen, toch nog een nieuwe coach zal gaan inhuren.
Voor Siegfried Aikmann een vervelende zaak, maar zoals het in hockeyland, met veel goedwillende, amateuristische bestuurderen heel vaak gaat: Als het niet lukt met het team zet dan de coach maar aan de kant. De KNHB heeft dat in het verleden met bondscoaches regelmatig gedaan, de hoofdklasseclubs blijven daar niet bij achter. En dat in een tijd waarin de financiën bij de clubs
niet overal echt op orde zijn. Onbegrijpelijk.
Barbertje moet hangen. Het zou mij dan ook niet verbazen dat Siegfried Aikmann (een uitstekende coach die ik jarenlang van dichtbij heb mogen
meemaken) nu ingewisseld gaat worden voor Marc Lammers als interim-coach.
Waarom? De resultaten? Geen chemie meer (lekkere modekreet).
Jammer voor Siegfried, maar hij zal dit seizoen niet de laatste coach zijn die de laan uitgestuurd wordt. Het is altijd de coach die als Barbertje mag fungeren. “Aan de spelers, het inkoopbeleid, het bestuur, ligt het nooit!!”
Sascha Tamarinof
Nieuwe column:Backhand 5 reactie(s)
Het dondert in het mooiste hockeystadion van Nederland.
Het mooiste hoofdklasse hockeystadion ligt in ons land aan de Maas. Niet het historische Wagener in Amsterdam waar weliswaar veel internationale wedstrijden worden gespeeld maar je elke keer weer afvraagt wanneer de houten tribune waar je op zit instort of als je aan de andere kant zit je doorweekt bent. Nee in Rotterdam hebben ze het voor elkaar. Grote betonnen tribunes aan de ene kant met een enorme capaciteit en stoelen die verrassend comfortabel zijn. Aan de ander zijde een hoge brede trap met daarboven toegang tot de kantine. Ik krijg steeds minder begrip voor de hockeybond die Amsterdam nog als nationaal stadion bestempelde en geen keus maakt voor Rotterdam maar wachten totdat er in Den Haag in 2014 een nieuw stadion staat voor het WK. Voor Hagenaar en bondsvoorzitter Johan Wakkie een ultieme natte droom om zijn loopbaan af te sluiten.
Het stadion is perfect en toch wil het maar niet lukken met de tophockeyploegen van HC Rotterdam. Dit seizoen startten de heren ontzettend slecht met een nederlaag in Laren maar herstelden daarna en de laatste vijf wedstrijden voor de winterstop werden gewonnen. Al werden deze wedstrijden volgens kenners wel met het nodige geluk gewonnen. Toch staan de Rotterdamse heren op een keurige tweede plaats.Vreemd dat er in de winterstop ineens weer roerige tijden aanbreken of waren de hoofdrolspelers in staat om 12 wedstrijden lang hun plas op te houden. De door het grootste gedeelte van de selectie gewaardeerde assistent coach Pim Wijzenbeek werd, met wederzijds goedvinden, heengezonden. Ja hoor, wie laat zich nou met wederzijds goed vinden het leukste in zijn leven ontnemen? Voor de competitie begon werd Hans Streeder, die het goed deed vorig seizoen, weggepromoveerd naar de functie van technisch directeur. Streeder zag voor zijn assistent Wijzenbeek veel mogelijkheden voor het nieuwe seizoen maar daar had het bestuur geen fiducie in. Er moest een peoples manager komen en geen” harte hund” zoals Streeder en Wijzenbeek. In Den Bosch waren ze met de prestaties van heren 1 vorig seizoen niet tevreden en dus ook niet over coach Reinoud Wolff. Deze had een aflopend contract en mocht met veel medewerking van het bestuur naar Rotterdam. En daar zaten ineens twee kapiteins op het schip met uiteenlopende visie. De geroutineerde spelers merkten de tweespalt gelijk op en uitte hun onvrede openlijk tijdens besprekingen. Streeder mocht als dank zijn eigen kandidaat melden dat die eruit moest. En nu zit de selectie opgescheept met een peoples coach die door velen niet wordt gerespecteerd maar door op zijn strepen te staan het roer in handen houd. De selectie is sterk genoeg om in de Play offs te geraken en daardoor wordt er veel vuile was binnen gehouden.
Bij de dames was de chaos vorig seizoen al duidelijk. Caroline van Nieuwenhuyze werd kort voor het einde van de competitie door Rotterdam ontslagen (vanwege tegenvallende resultaten) en de harde Robbert Paul Aalbregt werd voor de resterende wedstrijden aangesteld. Hij wist de selectie te behoeden voor Play out wedstrijden of erger maar mocht weer van het toneel af toen het nieuwe seizoen zich aandiende. Het nieuwe seizoen werd begonnen met Remco Hartgers die met veel overtuiging begon. Al snel bleek dat ook de aanpak van Hartgers niet in goede aarde viel. Naar de buitenwereld toe vanwege tegenvallende resultaten maar die rekening krijgt een coach pas aan het einde van het seizoen en niet tijdens. Streeder mocht ook dit slecht nieuws gesprek aangaan met Hartgers en zit nu zelf op de bank bij dames 1. Noodgedwongen,want zowel Wijzenbeek als Hartgers dient dit seizoen te worden doorbetaald. Er is geen geld om nog eens iemand erbij te nemen. Tenzij een gefortuneerd lid van de uitstekende businessclub van Rotterdam het op zijn heupen krijgt. Het dondert aan de Maas in het mooiste hockeystadion van Nederland!
Verlumn: Een combi variant van een koekje van eigen deeg en de wet op de remmende voorsprong
Wetenschappelijk onderzoek is noodzakelijk voor de evolutie van de geest, tevens is de leergierigheid belangrijk en ook nog eens interessant. Zo zijn er voor alle verschillende disciplines en leergangen wel onderzoeken te bedenken, zo ook het onderzoek dat de verkeersveiligheid betrof.
Een onderzoek met een wel heel verrassende uitkomst, soms heb je wel eens het gevoel bij wetenschappelijk onderzoek, is dat nu wel nodig, willen we dit wel weten en moet daar nu het onderwijsgeld aan worden uitgegeven, nou na het lezen van het resultaat behorende bij het volgende onderzoek zal U zich deze vraag niet meer stellen…..!
Inzet van het onderzoek, “wat is het rijgedrag van de weggebruiker bij het naderen van een flitspaal“ (er van uit gaande dat de flitspaal is waargenomen) . Omdat het wetenschappelijk onderzoeksteam niet over een heel dun laagje ijs wilde gaan is er gekeken en gemeten gedurende een periode van 10 weken op 8 verschillende punten. Nou en wat is er nu als resultaat uitgekomen….? Neee fout, niet wat U denkt, het resultaat is verrassend, wat blijkt nu, uit dit onderzoek is naar voren gekomen dat de weggebruiker met een overweldigend percentage van 91 procent bij het naderen van een waargenomen flitspaal op het rempedaal drukt om zo de snelheid te temperen…….!
Kijk, dat is nog eens ‘n verbluffend resultaat en daar mogen van mij best een handjevol leergierige studenten een dissertatie over schrijven om zodoende de doctors graad te verkrijgen. Lang leve het wetenschappelijk onderzoek !
Tja daar sta je dan, 23 uur reizen verder in een oranje shirtje met al je teamgenootjes links en rechts, alleen staan die allemaal in een ander shirtje…., best verwarrend hoor. Wat is er nu eigenlijk aan de hand ?
Als hockeyland zijn wij behoorlijk succesvol , in ieder geval geweest en volgens mij hebben we alle potentie om dat ook weer te worden. Toch vonden wij het als land noodzakelijk om zo veel mogelijk buitenlanders te scoren om onze eigen landelijke competitie op te vrolijken. Leuk allemaal en best gaaf als de voertaal Engels is op het (trainings) veld en het voor de verenigingsleden ieder jaar weer een verrassing is aan welk land de contributiecentjes worden uitgegeven. Niet zeuren, buitenlanders op je eigen veld zijn cool, maar wat doet dat nu uiteindelijk met het hockey voor Nederland..? En ik bedoel dan niet dat driekwart van de leden van een club denkt dat de naam van de hardhollende spits een aziatisch gerecht is met rode saus…
Clubs willen (moeten ?) steeds meer geld uitgeven aan buitenlanders, zelfs in verschillende gevallen zoveel geld dat de energie rekening niet meer betaald kan worden, gevalletje van koude douche ! Enfin dan heb je dus al dat geld rondhobbelen op het veld waarvan verreweg de meeste niet sustainable zijn (woord opgepikt tijdens een training..) of in helder Nederlands, die knakkers zijn waarschijnlijk na een jaar weer weg. De mannen letten overigens wel goed op voordat ze weer afreizen naar het land van herkomst en geven hun hockey oortjes en oogjes goed de kost. De aangeleerde tactiekjes en techniekjes worden bij het thuisfront omgezet in een heus hockeyprogramma, doe daar wat homefront mentaliteit, energie en enthousiasme bij en jawel hoor , we hebben er weer een serieuze hockeynatie bij. En dat is ook weer prima natuurlijk, je wilt als land niet 30 jaar lang wereldkampioen korfballen worden of tweede (want dan is België eerste)omdat de rest van de wereld geen idee heeft waarom Els,Henk dekt en vervolgens Henk toch in een glooiende beweging de halfzachte bal in een zelfgevlochten mandje gooit om vervolgens high fivend met de meisjes uit z’n eigen team z’n vreugde te vieren . Nee dat willen we niet, maar wat we wel willen is om toch in ieder geval ergens de aansluiting te blijven houden. Het feit dat buitenlandse bondscoaches hun spelers bijna verplichten om aan de Nederlandse competitie deel te nemen mag je (nog) als een compliment zien maar het totaalresultaat ziet er wat jammerlijk uit.
De doorstroming bij veel clubs van de jeugd houdt op , talent gaat verloren evenals de motivatie om je een versuffing te trainen. Clubs kunnen de bedragen niet meer neerleggen waardoor er nijpende financiële tekorten ontstaan , sponsoren doen steeds minder in plaats van meer en clubs komen “onder water te staan”. Op mondiaal niveau krijgen we toch wel een draai om de oranje oortjes en de prominente spelers op een groot toernooi spreken allemaal een beetje Nederlands maar hebben alleen geen oranje shirtje aan…….
Ik zie een uitdaging voor Nederland en voor de sympathieke bondscoach, wellicht kan ik een beetje helpen , stel ’n wetenschappelijk onderzoekje voor………
F.Byvoet
KNHB moet hand in eigen boezem steken. 23 reactie(s)
Ik zou de KNHB als een van de hoofdschuldigen willen aanwijzen in het verwachtingsniveau rondom Oranje. Binnen het bondscoachschap heeft men geen geduld kunnen opbrengen om een coach zijn visie en plannen te laten uitvoeren en afmaken. Nee, er moest direct resultaat komen. Bovendien worden de lat voor een bondscoach erg hoog gelegd. “Alleen goud telt”. Lukt dat niet, zet dan de coach maar aan de kant leek het devies. Een slechte zaak. De aanstelling van Paul van Ass riep ook al vraagtekens op. Een coach die niet over de, door de bond afgegeven, diploma’s beschikt moest het antwoord zijn. Een charismatische coach met ‘peoplesmanagement’ kwaliteiten zou het moeten zijn. En dat is Paul van Ass ongetwijfeld, maar in de praktijk is (tot nu toe) gebleken dat praatjes geen gaatjes vullen. Het excusesniveau is ver boven het prestatieniveau uit gestegen.
We lijken nu verder weg dan ooit van de mogelijkheid om tot een gouden medaille te komen. Het tij keren dmv een nieuwe coach lijkt ook een onmogelijkheid op deze termijn.
Nu staat de KNHB voor een groot dilemma:
1. Paul van Ass aan de kant zetten zou voor de KNHB een enorm gezichtsverlies betekenen, erkennen dat de keuze voor Paul een foute is geweest.
2. Paul laten zitten zou kunnen betekenen dat Londen verder weg blijft lijken dan ooit.
Het opportunisme bij de KNHB zal er waarschijnlijk toe leiden dat er niets gebeurt, want waar men bij de KNHB niet in uitblinkt is het erkennen van gemaakte fouten en waar men ook een enorme hekel aan heeft is gezichtsverlies. Het zal er waarschijnlijk op uitdraaien dat Paul gewoon zijn klus mag afmaken (waarbij ik hem overigens al het goede toewens). Loopt het fout in Londen dan weet men binnen de KNHB altijd wel weer een ‘slachtoffer’ te vinden wiens schuld het was…. maar die wordt ongetwijfeld weer niet in eigen kringen gezocht.
We zullen moeten afwachten wat er nu gaat gebeuren. Ik benijd de bond niet op dit moment.
Sascha Tamarinof
Ellen Hoog:”Schiet hij nou raak”
Vorige week was de laatste aflevering van Expeditie Robinson op televisie. Elke donderdagavond genoot ik van de complotten, de ruzies en de strategieën. Ik genoot ook van het feit dat mijn vriend Sascha meedeed en de finale haalde. “Schiet hij nou raak?” Nog nooit heb ik zo vaak dezelfde vraag gehoord. Ik mocht het echter niet vertellen. Hiermee had ik geen moeite, met de expeditie zelf wel.
Zes weken lang heb ik Sascha niet gezien of gesproken en dat terwijl wij elkaar pas vijf maanden kenden. Een goede test voor de relatie dus. Terwijl ik met een glas cola en een bord pasta – honger ver te zoeken – op de bank zat, verbeeldde ik me hoe ik zelf zou omgaan met complotten, eenzaamheid, honger en vieze beesten. In eerste instantie dacht ik dat het topsportleven mij, zowel mentaal als fysiek, sterk genoeg heeft gemaakt om te zullen overleven op het eiland. Samenwerken met de andere deelnemers zou mij goed afgaan. Bovendien zou ik huis niet missen, want ik ben zo vaak weg voor hockey.
Zes weken later en 10 kilo lichter zag ik een timide Sascha op Schiphol en kwam ik daar wel op terug. Helemaal na zijn verhalen. Ratten die ’s nachts over hem heen renden, het complot tegen hem, geen eten, zich niet kunnen wassen en scheren, geen schone kleding. Met het einde van de uitzendingen van Expeditie Robinson is in diezelfde week ook een einde gekomen aan het eerste deel van onze competitie. Vandaag vertrekken we met het Nederlands team naar Allicante voor een belangrijke trainingsstage. We logeren op een campus, wat minder luxueus is dan we gewend zijn. Maar ik mag niet meer klagen, ik weet inmiddels beter.
Bron: Metro
Afscheidswoord hoofdredactrice Lisette Schmidt 5 reactie(s)
Eind oktober 2010 ging de totaal vernieuwde website van Hoofdklassehockey.nl -na enige tijd op zwart te zijn geweest- dan eindelijk online. Ook de redactie werd nieuw leven ingeblazen. Oprichter en bedenker Sascha Tamarinof gaf na tien jaar van bloed, zweet en tranen de regie uit handen, aan mij. Spannend, nieuw, maar vooral leerzaam!
Na ruim een jaar de redactie in mijn eentje draaiende te hebben gehouden, is voor mij de tijd aangebroken om mijn droom te verwezenlijken en te verhuizen naar Rio de Janeiro. Hierbij draag ik dan ook officieel al mijn werkzaamheden over aan mijn opvolger, Bas Brinkmann.
Voor de meesten was de compleet gepimpte site toch wel even wennen. Maar ik ben van mening dat -ook gebaseerd op de verhalen van buitenaf- de ‘nieuwe’ site inmiddels, mede door zijn onafhankelijkheid en de nieuwe tools, zoals de poll en het forum, een toegevoegde waarde is geworden in de Nederlandse en buitenlandse hockeywereld.
Ik heb mijn functie als hoofdredactrice altijd met volle overgave en veel plezier gedaan en vertrek dan ook met gemengde gevoelens richting Zuid-Amerika.
Ik wil hierbij iedereen heel erg bedanken voor alle hulp, feedback, tips, informatie, steun, complimenten en kritische noten (op onder andere het forum) en Bas erg veel succes en werkplezier toewensen.
Lisette Schmidt
Ingezonden: Arabische lente in de hockeywereld? 2 reactie(s)
Foto © Ben Haeck – www.hockeyfotografie.nl
Jesse Mahieu over het feit dat alles over de spelers compleet over hun hoofden heen wordt beslist zonder dat die spelers daar over mee kunnen beslissen: ‘Dat heeft ook te maken met het feit dat we als spelers niet zijn georganiseerd. Daar ligt een fout voor onszelf. Die fout willen we zo snel mogelijk herstellen door een spelersvereniging a la de VVCS te vormen, zodat dit soort regels in het vervolg worden genomen met de mensen die het aangaat; de atleten zelf.
Ik vind dit een uitstekend initiatief van Jesse Mahieu. Een volgende stap in de professionalisering van het Nederlandse hockey. De KNHB heeft er van alles aan gedaan om de professionalisering in de juiste banen te leiden. Hierbij werd aan het coachen gedacht, aan de clubs, aan de contracten, etc. Alleen….. De spelers werden vergeten, maar… dat was ook niet het belang van de KNHB. Goed dat die spelers nu opstaan en het heft in handen willen nemen om wat tegengas tegen de KNHB te kunnen geven. Arabische lente in de Hoofdklassehockeywereld? Wellicht. Goed plan, Jesse!
Sascha Tamarinof
Verlumn: Godenzonen van het bos
Foto © Maurice de Wert
Nou zo grappig, sla ik de kranten er op na, blijkt dat er een ene Edgar Davids in de Raad van Commissarissen van Ajax zit. Ha, wat een toeval , net als die voetballer van Ajax. Maar ja, die voetballer kon natuurlijk geen lid van welke RvC worden waar dan ook ter wereld. Dat was de jongen die bij welk interview dan ook de vraag niet begreep, dat was de overigens briljante voetballer die bij het pim-pam-petten de hulp van z’n moeder nodig had, dat was de voetballer die zich verschool achter de welbespraakte Seedorf (die begreep de vraag wel en had ook een antwoord), dat was de man die op tv niet meer dan vier kreten kon uitslaan die dan ook weer geen enkele relevatie hadden. Maar wat blijkt bij nadere bestudering, die ene Edgar is toch dezelfde als die andere. Tja, iedere voetbalclub krijgt de RvC die het verdient…. (toch kan je jezelf de vraag stellen wanneer zo’n cluppie ook nog eens een beursgenoteerde onderneming is of het wenselijk is om een dergelijke samenstelling in een RvC aan te houden, maar dat terzijde).
We zijn het er wel over eens, toch… Wim Jonk is de koning. De enige die z’n rug recht in dit onsmakelijke schouwspel van egootjes, waarbij het clubbelang volgens mij al heel lang geleden is losgelaten. Voor degene die het niet weten, Jonk zegt hardop “als de RvC in deze samenstelling aanblijft, ben ik weg”. Kijk, dat is een uitspraak, daar zit weinig Chinees bij, dat gaat ergens over een uitspraak over de Toekomst zou ik zeggen………
Tja, ronde 12 is een herhaling van ronde 1. Kortom, we beginnen weer opnieuw. Even opfrissen voor U allen: Na de eerste wedstrijd van het seizoen stond Hurley fier bovenaan in de Hoofdklasse na de 3-6 overwinning bij Kampong (de oorzaak werd toen gezocht in het feit dat mijn grote vriend Van Essen toen 25 gram te dik werd bevonden en niet mocht keepen en er dus te weinig kwaliteit op het doel stond. Kan natuurlijk wel zo zijn, maar dat gegeven was dan ook direct een diskwalificatie voor het spel van Hurley, maar dat terzijde). Gisteren stond Van Essen wel op goal, dus het lek was gedicht (moet er dan gedacht zijn) en heel even leek het daar wel op, want na 20 minuten kwam Hurley, beetje moeizaam op gang komende, op 0-1 achterstand door Bouwens (Nou hebben we bij Hurley ook een Bouwens rondlopen en het toeval wil dat ze dezelfde moeder hebben… Familieruzie dus!) Aan de thee met 1-0 achter is altijd prima, te overzien en voldoende adrenaline genererend. De tweede helft ging lekker van start. Kampong was niet meer de overheersende partij met een plan, maar Hurley begon wat structureler te hockeyen hetgeen in de 53e minuut resulteerde in een rebound balletje van Kenny Bain. Lekker, 1-1. De bosmannen kregen de smaak te pakken en zes minuten later krijgt Phelie Maguire een heerlijke pass van Eversden die hij met z’n rug naar de keeper kan aannemen en in dezelfde beweging een draai richting goal maakt en z’n hout tegen de bal aanlegt, prachtig doelpunt: 2-1. De stemming zat er goed in, want nog geen vier minuten later is Kenny weer aan de beurt. Na een prachtige solo legt Buissant de bal op maat bij de tweede paal zodat Kenny deze op een Don Prins-achtige wijze erin kan tippen. Yes, 3-1 met nog vijf minuten te gaan… In de slotminuut komt Phelie nog een keer aan de beurt. Van essen heeft het nakijken nadat de backhand van Phelie doet wat ‘ie moet doen: 4-1, tevens eindstand. Ronde 12 is een herhaling van ronde 1 en het wordt gevierd alsof we weer bovenaan staan en dat mag!
De glazen bol van HKH.nl zat er behoorlijk naast deze week -wie zet die man in hemelsnaam op de payroll 
-, en gelukkig maar!
De RvC kan je vervangen en echte Ajacieden niet… Die komt vast niet uit de koker van Edje!
Frans Byvoet
Ingezonden: Overbelasting bij internationals 6 reactie(s)
Richard de Snayer (foto) op Hockey.nl: “Het valt mij ook op dat de meeste blessuregevallen bij clubs uit de top vier lijken te zitten. Daar had ik het zondag nog over met Patrick Bakker. Het is raar. Wat voor conclusies je daaruit kan trekken? Dat vind ik lastig te zeggen.”
Misschien durf ik het wel te zeggen: Bijna alle internationals spelen bij de top-4! De dames trainen een aantal dagen per week op Papendal en doordeweeks ook nog eens bij hun eigen clubs. En dan moet er op zondag ook nog eens gepresteerd worden. Ook speelt Oranje tussendoor nog oefenwedstrijden. Zou dit niet kunnen leiden tot overbelasting? Volgens mij niet zo’n vreemde gedachte. Ik hoop niet dat we dat met onze heren ook gaan meemaken. Overbelasting leidt vaak tot blessures.
Sascha Tamarinof
Verlumn Hurley-Rotterdam: Mauro for President 2 reactie(s)
Terwijl het CDA-congres in volle gang is (volgende congres kan gewoon weer in een klein bruin café…) en meneer Leers… Waar ken ik die man ook alweer van? Oh ja, ik zal even het geheugen opfrissen van u allen. Meneer Leers was De kettingdrager van Maastricht, die nadat hij door het Bureau Integriteit Nederlandse gemeenten even onder de loep was gelegd wegens z’n vakantiehuisje in Bulgarije (vakantiehuis in Bulgarije, verzin je toch ook niet!). Uitkomst van het integriteit onderzoek was de oorzaak en aanleiding voor het “vrijwillig” opstappen van de burgemeester op 14 januari 2010 (tja, als zo iemand opstapt zal het wel niet helemaal snor hebben gezeten met die integriteit).
En ja, dan woon je in Nederland, zo ben je de risee van het land en zo ben je exact negen maanden later op 14 oktober 2010 opeens minister, briljant toch Minister voor Immigratie en Asiel, zonder portefeuille (dat dan weer wel…). En zo gaat dat bij het Christen Democratisch Appel met de integriteit hoog in het Christelijke vaandeltje dat er nog wat slapjes bij hangt zo heden ten dage…
…en meneer Gerd Leers ons iets gaat uitleggen over rechtvaardigheid aangaande het Nederlandse asielbeleid, speelt Hurley tegen Rotterdam…
Conform de traditie bij Hurley zorg je ervoor dat je eerst met 1-0, dan wel 2-0, achter komt, bij voorkeur binnen de eerste 8 minuten zodat je dan je energie bij elkaar kan gaan rapen om aan de come-back te werken. Heel vermoeiend allemaal en wat nog vermoeiender is, is dat de mannen het zelf ook weten. De scherpte in de eerste minuten op niveau Feyenoord is niet goed genoeg….
Wel weer mooi om te zien dat de boys het wel kunnen. Terwijl Rotterdam het moet doen met z’n drie beste spelers Weusthof, Weusthof en Weusthof -die zo ongeveer de allesbepalende speler is op dit moment-, zien we bij Hurley een heel aardig collectief opstaan. Collectief moet nu echt gaan proberen om ook eens collectief te scoren, want daar ontbrak het aan. We beginnen met een terecht toegekende strafbal die op de handschoen van de keeper terecht komt (even onduidelijk wat er eerst was, de handschoen of de bal…brainbreakertje..) waarmee je de 2-2 op het bord had kunnen zetten nadat het eerst 0-1 (sc) en 0-2 (sc) was geworden door Weusthof en 1-2 (sc) door Braaksma. Jammer, maar helaas geen 2-2. Wel een heel aardig spelend Hurley dat de zaak goed onder controle weet te houden en zelfs legio kansen om zeep weet te helpen. Wat de mannen ook doen, de bal gaat er niet in hetgeen een verdienste is voor de sterk keepende goalie van Rotterdam, maar ook wel het kwetsbare punt van Hurley aangeeft. En ja, je weet dat hij dan aan de andere kant gaat vallen. Ook Rotterdam krijgt een strafbal (terecht of onterecht is mij volledig onduidelijk en ook absoluut niet relevant aangezien heel veel beslissingen tegenwoordig echt arbitrair zijn…). Weusthof legt aan en doet wat wij niet kunnen: Snoeihard ergens in het goal. 1-3 is een feit en dat is tevens de einduitslag.
En de oude sportregel reeds vele malen genoemd door groot sport filosoof dhr J.Cruijff , “als je nie ken score ken je nie winne, das logisch” bleek weer volledig op z’n plaats. Jammer , het zat er in , het collectief is prima , nu de puntjes nog . En Weusthof, Petje af een genot om naar je te kijken , met zo veel energie en passie en talent !
Ik vind dat de beslissing hard en rechtvaardig moet zijn. We moeten niet zeuren over één meer of minder, we moeten de feiten bekijken en dan een beslissing maken. Ik vind dat ‘ie het land uit moet. Gerd Leers, pak je spullen en wegwezen.
F. Byvoet
Ingezonden: “Het moordwapen: De sleepstick” 14 reactie(s)
Al jaren behoren Nederlandse spelers tot de wereldtop als het gaat om strafcornernemers. Floris Jan Bovenlander, Ageeth Boomgaardt, Bram Lomans, Taeke Taekema, Mink van der Weerden en Maartje Paumen. En zo zijn er meer. Maar de laatste tijd komt Toon Siepman wel erg in het nieuws. Hij wil de corner in zijn huidige staat afschaffen. En terecht denk ik, maar wel om een andere reden.
Hij vindt het gevaarlijk en ik, ik vind het nodig, want ons hockey lijdt eronder. Wij, Oranje, scoren niet zo gemakkelijk meer sinds dit jaar. De hockeyregels van de FIH staan niet meer die enorm kromme sticks toe. Dit was al een aantal jaren zo natuurlijk, maar door het slimme nadenken was het toch mogelijk om de kromming van vroeger te benaderen. Het was zelfs zo, dat de ouderwetse kaarsrechte hockeystick veranderde in een soort geavanceerde moordmachine.
Sinds dit jaar (FIH) en straks toegepast in Nederlandse competities, mag de TT10 van Adidas en de Jumbow van Grays niet meer. En dat zullen we gaan merken. De jongens en meisjes die nu over een goede push beschikken zouden zo snel mogelijk naar een ‘nieuwe’ stick toe moeten! Maar dat zal niet makkelijk zijn; hun snelheid zal omlaag gaan. Je ziet het aan Taekema en Paumen. Beiden scoren opeens niet meer zo veel. Dat kan geen toeval zijn. En met oog op de Spelen lijkt het mij logisch dat de KNHB hier meer op moet gaan letten en duidelijk over moet geven.
Destijds waren de sticks met een kromming van 35/45mm verbannen en mocht men er niet meer mee spelen. Maar als je de sticks van de afgelopen jaren erbij pakt, blijkt er door een slimmigheidje toch die kromming te bestaan. Zie http://www.youtube.com/watch?v=Mxt6uyaxtI0
Toon Siepman heeft gelijk, het is te gevaarlijk. Maar daarom moeten wij hier extra op gaan letten. In de Hoofd- en Overgangsklasse staan ook spelers met deze sticks, maar is men de snelheid nog wel gewend. Maar bij de jeugd en lagere senioren klassen, daar kopen ze ook zo’n stick zonder te weten dat ze een potentieel moordwapen in handen hebben.
Er dient tegen opgetreden te worden. Spreek elkaar er op aan. Sociale controle en bij de wedstrijden die door bondsscheidsrechters worden gefloten, CONTROLE! Het is gevaarlijk aan het worden. Er wordt alles op alles gezet om in hogere klassen die corner uit te lopen. Het suïcide uitlopen is ook jaren geleden tegen gegaan, maar ook dat gebeurt weer. Combineren van deze factoren is het spelen met blessures. Preventie is beter dan na afloop concluderen dat je eerder een beslissing had moeten maken.
Bond, kom met verduidelijking over de FIH-regels en hoe jullie hier rekening mee houden!
Ingezonden: Rare jongens daar bij de FIH!
In juli 2009 werd Australië tweede bij de Champions Trophy, maar toch mochten ze bij de volgende CT niet meedoen van de FIH omdat ze met die tweede plaats toch gedegradeerd waren: “Regels zijn nu eenmaal regels” was toen de verklaring. Ook in 2009 mochten de lager geplaatste landen China en Duitsland toen wel meedoen aan de volgende CT: “Regels zijn nu eenmaal regels”!
Diezelfde regels worden nu door diezelfde FIH met voeten getreden. Australië handhaafde zich dit jaar, terwijl Duitsland en China volgens het promotie- en degradatiereglement degradeerden. Dan zou je verwachten dat Australië, dat zich volgens de geldende FIH-regels handhaafde, komende Champions Trophy uiteraard wel van de partij zal zijn.
Niets is minder waar. De FIH heeft gesproken…. Alleen worden deze keer de regels niet toegepast en wordt er een eigen beslissing genomen. Australië staat, ondanks hun handhaving in de hoogste groep, weer met lege handen, mag in Rosario niet meedoen, terwijl China en Duitsland op basis van hun plaats op de wereldranglijst een zogenaamde ‘wildcard’ krijgen.
Onbegrijpelijk. Laat de FIH zich aan het bestaande degradatiereglement houden en niet zo maar willekeurig beslissen. Dat ze ‘wildcards’ uitdelen is prima, maar niet ten koste van een land dat zich volgens de reglementen gehandhaafd heeft op het hoogste niveau. Afschaffen dat degradatiereglement of het toepassen. Maar dit???? Rare jongens daar bij de FIH!
Sascha Tamarinof
Ingezonden: KNHB wordt eindelijk wakker?? 27 reactie(s)
Bert Bunnik van de KNHB trekt een aantal conclusies na het EK -18. Tegen Hockey.nl meldt hij:
“Wat we hier leren, is dat onze jongens toch misschien sneller op een zo hoog mogelijk niveau moeten acteren. Ik hoor van verschillende buitenlandse collega’s dat hun belangrijke jongens allemaal al op het hoogste niveau spelen. Lang, veel en op cruciale posities.’
En dat doen de Nederlandse jongens vooralsnog niet bij hun clubs. Alleen Tim Hage maakt op het hoogste niveau veel minuten bij zijn team in de Rabo Hoofdklasse. Anderen zijn veelal wisselspeler, spelen in de Overgangsklasse of zitten nog niet bij de selectie van het eerste mannenteam.”
Een conclusie die al een aantal jaren, ook op Hoofdklassehockey.nl getrokken wordt. Het enorm grote aantal buitenlanders in de vaderlandse competitie houdt de doorstroming van de jeugd tegen. Al jarenlang een doorn in het oog van Hoofdklassehockey.nl. Ook werden allerlei aanbevelingen gedaan om hier iets aan te gaan doen. De KNHB bleef echter doof voor alle argumenten.
Nu het met de grote Oranjemannen niet meer zo goed gaat en ook de (mannelijke) Oranjejeugd achterblijft bij de Europese/mondiale top, begint de KNHB zich te roeren. Rijkelijk laat. En argumenten van de KNHB in het verleden dat binnen de EEG spelers niet geweerd kunnen worden, is natuurlijk een ‘kul’-argument. Als een coach een speler niet binnen zijn team vindt passen, kan hij hem altijd weigeren. De KNHB had die suggestie al stilzwijgend tijden geleden kunnen opleggen.
Wellicht komen er nu maatregelen van de KNHB, maar… rijkelijk laat en jeugdspelers komend seizoen meer inzetten (de clubs moeten wel omdat veel buitenlanders door hun bonden geconsigneerd zijn) zal niet betekenen dat ze in dat seizoen het Olympisch niveau kunnen halen. Zeker niet nu het niveau van de komende competitie een stuk lager zal zijn door het ontbreken van de vele ‘buitenlandse toppers’.
Maar… de KNHB kan nu tenminste zeggen dat ze gewaarschuwd hebben dat het op deze manier mis kan lopen met de Olympische ambities. Dat heet jezelf indekken, je eigen straatje schoonmaken. De KNHB is blijkbaar wakker geworden, maar wel jaaaaren te laat. ‘Als het kalf verdronken is, dempt men de put.’
Sascha Tamarinof
Ingezonden: Aeolianen vinden baasje 7 reactie(s)
Lang was het onrustig in het Rotterdamse hockeywereldje. Aeolus werd verstoten door Rotterdam en kwam op straat te staan. Maar zoals velen al weten; een fusie met Leonidas zou onze problemen verhelpen. Van play-off-kandidaat tot dakloze onderbond spelers. Nee! De goden helpen ons.
Tijden gingen voorbij en in april zou eigenlijk bekend worden gemaakt dat Aeolus zijn twee licenties zou inleveren. Er gloorde hoop aan de horizon voor ploegen die op degraderen stonden of ploegen die tweede in de eerste klasse stonden. Iedereen had het erover: “Mochten we het niet halen, dan hebben we daarna nog play-offs.”
Vier degradanten uit de OVK realiseren zich nog steeds niet dat zij degradeert zijn. Het sterretje achter hun naam staat er immers nog niet. Daar waar deze ploegen nog druk aan het trainen zijn op cornervarianten, vrije slagen, en dergelijke, was het voor Aeolus een moeilijke tijd. Alle leden die door andere clubs worden gebeld, de pers die zich afvraagt of het nou echt waar is allemaal. En de duidelijke oorzaak komt maar niet naar voren.
Nu zit er een mogelijke oplossing in het vat en iedereen is positief. De spelers van Aeolus zijn blij dat zij mogen blijven hockeyen. De spelers van Leonidas kunnen minder blij zijn, maar als zij hard hun best doen halen ze de selectie wel. De negatieve geluiden op fora en andere websites zijn degene die mij als auteur van dit stuk tegen het borst stuiten. Men noemt het ‘competitievervalsing’ en dat dit een makkelijke mogelijkheid is voor Leonidas om volgend jaar toch in de Overgangsklasse te kunnen acteren.
Er zullen tal van excuses zijn van tegenstanders, omdat zij nu de kans ontnomen wordt om te promoveren. Maar het verhaal blijft heel simpel: Zij bieden ons hulp, een uitweg, een kans om de geest van Aeolus levende te houden. De realiteit dat 44 speelsters/spelers op straat komen te staan deert jullie niet. Het is niet het verhaal van iemand iets gunnen, jullie misgunnen het ons.
Aeolus moet en zal door willen blijven gaan. Of dat nou onder een andere naam en locatie zal zijn, zal niet uitmaken. Als Aeolus was blijven bestaan, waren jullie ook niet gepromoveerd en komt het puntje bij paaltje dat jullie harder hadden moeten werken, meer geluk hebben moeten hebben. En niet alles afschuiven op een club als Leonidas. Zij bieden ons een helpende hand aan en wij pakken die met beide handen aan. Dat er consequenties aan verbonden zijn, dat is zeker. Maar misgun ons dit niet, want jullie, degene die het (net) niet gehaald hebben om te promoveren, zouden het op eigen kracht niet redden. Gun jezelf niet die kans, want je hebt het niet verdiend. De dames en heren hebben zich bewezen om erin te blijven en jullie (nog) niet. Jullie werden tweede of degradeerde uit de OVK. Sorry, maar het is niet anders. Volgend jaar weer een kans!
Ingezonden: Verraden door eigen familie! 20 reactie(s)
Donderdag 14 april had de club Aeolus een bespreking met de voorzitter, president van het grote Rotterdam en het kleine Aeolus. Waar geopperd werd een bespreking te krijgen, werd Aeolus (alle selectiespelers en dus alle clubleden) neergezet in rijen stoelen en gemaand stil te luisteren naar de heer Dick van Yperen.
Het begon, de spots waren gericht op mooie woorden, maar het leek net alsof er naar een toespraak van een begrafenisondernemer geluisterd werd. Excuses, excuses. De spelers konden er niks aan doen, er is gewoon geen animo voor Aeolus. Het enige wat miste was een droevig muziekje op de achtergrond. Een kleine gitaar achterin de zaal, stilletjes met een kaarsje voor zich. En dan naar mate de mededeling volgde, ging het kaarsje uit. Er is geen licht meer aan het einde van de tunnel.
Of toch wel? Het denkbeeldige gitaartje achterin de zaal komt tot leven. Een vrolijke toon klinkt. De excuses van de preses en Hans Streeder worden linea recta weerlegt en oplossingen zijn geboden. Sponsoren zijn aangedragen, maar heeft Rotterdam links laten liggen. Er willen geen spelers naar Aeolus; er zijn mensen zelfs afgewezen door Aeolus omdat ze vol zaten. Er is geen animo; komt omdat Rotterdam Aeolus totaal links laat liggen. Nog net geen achteraf veldje. Alle aandacht gaat naar Rotterdam, logisch. Een klein marketingbureau zou hier van smullen. Een extra mogelijkheid om je sponsoren te uiten. Nee, Rotterdam ziet het aanhangsel Aeolus als een diep zwart gat. Een schaduw die langzaam verdwijnt. Geef die trainingsuren maar aan Heren 3 en 4, dan kunnen we daar meer in investeren. Maar wie wil er nou investeren in een derde of vierde team? Jongens die de hele week hard werken en voor twaalf uur al 2 kratten bier en een bittergarnituur op hebben? Zijn daar wel sponsoren voor te vinden meneer Streeder? Of kies je als sponsor toch voor een team dat prime time speelt in de subtop van Nederland?
Het mag allemaal niet meer baten. Er kwamen ideeën voorbij, maar wat de preses Van Yperen ook meldde, het blijkt weer niet waar! Aeolus is verraden door hun eigen familie! Er werd afgesproken om Aeolus de tijd te geven om voor al deze problemen een oplossing te zoeken, maar het is een leugen. Achter de schermen wordt druk gewerkt aan een mooi plan, maar als er dan door drie huisvaders, die meer denken aan wat hun partner op tafel zet die avond, wordt besloten dat ze er eigenlijk geen zin meer in hebben, en Aeolus in één veeg van tafel vegen. En dat terwijl er afgesproken is op 14 april ons de tijd te gunnen en zeker tot en met na de competitie! Nee, er wordt vrolijk 4 dagen later toch besloten dat dat eigenlijk niet kan, en daarmee stoppen.
En dat ze de speelsters en spelers de tijd geven tot 17 mei om te beslissen over hun toekomst. Deze mensen gaan niet in het tweede spelen wat Rotterdam graag zou willen. Zij zullen Rotterdam verlaten. 44 Spelers verlaten een club. Wat zal Rotterdam voor een afscheidscadeau geven? Een factuur met daarop openstaande bedragen, vanwege hun goede jarenlange inzet voor hun club?
Terugkomend op de bespreking. Het leek alsof je vriend/vriendin je jarenlange relatie verbrak en ze tevens ook vreemdgaat met jouw beste vriend. Daar zaten ze dan met hun hockeykleren aan om het trainingsveld op te stappen. Sneu gezicht. De man achterin de zaal probeert nog muziek te spelen, maar zonder snaren is dat niet mogelijk. Het einde nadert aanstaande zondag. De dames en heren, de laatste wedstrijd thuis. Maar zo thuis voelt het niet meer…
Johan Wakkie: “”Hockey wordt nooit een profsport”
In 2009 gaf Johan Wakkie in De Volkskrant zijn mening over de hockeysport: “Ik zal altijd propageren dat spelers er een studie bij doen. Je moet je grenzen kennen. Als wij entreegelden gaan heffen bij competitiewedstrijden duiken de hockeyers het café in. Het is ook een illusie te denken dat mensen zich aan je sport verbinden omdat de nationale ploeg Olympisch kampioen is geworden. Wie kan meer dan twee namen noemen uit het vrouwenteam?”
Tot zover Johan Wakkie. We zijn nu ruim twee jaar verder en kijk naar de beide Oranjes. Voor spelers en speelsters in Oranje is een programma richting Olympische Spelen uitgestippeld dat naast het clubhockey, de intensieve trainingen etc. volgens mij geen ruimte meer laat voor een studie. We lezen regelmatig de reacties van spelers en speelsters die aangeven de studie op een laag pitje te zetten vanwege het hockey. De dames en heren van Oranje trainen als voetbalprofs, waarschijnlijk nog intensiever, maar worden daarvoor niet navenant beloond. .
Inderdaad… hockey zal nooit een profsport worden. Je kunt er je geld niet mee verdienen, laat staan een toekomst mee opbouwen. Dus vraag ik mij af waarom de spelers en speelsters van Oranje alleen voor de eer van een nationaal elftal en misschien (?) een Olympische medaille zich allemaal zo opofferen en hun maatschappelijk carrière ondergeschikt maken aan de hockeysport. Een speler of speelster die aangeeft de studie ook belangrijk te vinden zal op dit moment niet erg veel langer deel uitmaken van een Oranje-selectie.
Ben benieuwd of de directeur van de hockeybond zich dan bij de bondscoaches sterk maakt en zijn stelling dat spelers er een studie bij moeten doen naast het hockey ook gehoor moet vinden bij die bondscoaches. Ik denk het niet. Mooie woorden, maar de praktijk is weerbarstig en staat haaks op die mooie woorden.
Sascha Tamarinof
Ingezonden: Haagse hockey kan ‘boost’ gebruiken 6 reactie(s)
Foto © Robert Heezen
Jarenlang was Den Haag een bolwerk van het tophockey. Roemruchte tijden met Klein Zwitserland, HGC en HDM lijken voorbij te zijn. Wat is er toch aan de hand in Den Haag? Een bijna faillissement, leegloop bij de topclubs van weleer, degradaties, etc.
In tegenstelling tot Amsterdam waar het tophockey het toch redelijk blijft doen met Amsterdam, de heen-en-weer club Hurley en Pinoké dat het verrassend goed doet dit seizoen, wil het in Den Haag maar niet lukken.
Het herenhockey-bastion Klein Zwitserland degradeerde naar de OVK en ook de dames van Klein Zwitserland lijken dit jaar op een onafwendbare degradatie af te stevenen. De heren van HGC, vorig seizoen nog in de top meedraaiend, hebben het dit jaar heel lastig. De dames van HGC dreigen kansloos rechtstreeks uit de dames Hoofdklasse te degraderen. De heren van HDM strijden tegen degradatie en de dames van HDM ‘leven’ dankzij de inzet van Herman Kruis nog steeds in de Hoofdklasse.
Als je de balans van het Haagse hockey opmaakt, een weinig positief beeld. Is er dan geen hoop? Wellicht een sprankje! De heren van Klein Zwitserland lijken zich vanuit de OVK in de play-offs voor promotie naar de Hoofdklasse te gaan mengen.
Wat zou de onderliggende reden voor het teloor gaan van hockeystad Den Haag toch zijn? Het Haagse hockey kan zoals ik al in de titel aangaf wel weer eens een ‘boost’ gebruiken. Maar dan wel een financiële boost! De Haagse clubs zien met lede ogen hun ‘toppers’ weggekocht worden door andere verenigingen die wel over meer financiële middelen beschikken. Door gebrek aan geld of aan wil om de ‘toppers’ financieel aan zich te binden, zakt het Haagse hockey terug naar de hockey-middelmaat. Ja, het tophockey is zeker bij de topclubs een geldzaak geworden en dat professionalisme heeft nog niet elk clubbestuur in de portefeuille. Crisis? Amateurisme? Feit is dat voor het runnen van een topclub veel geld nodig is tegenwoordig. En dat zou Den Haag nodig hebben om als hockeystad weer te verrijzen.
Sascha Tamarinof
Ingezonden: Te groot verschil in de dames Hoofdklasse
Dat wij bij de top-4 clubs de dames-internationals (bijna) allemaal terugvinden is de laatste jaren hand over hand toegenomen. Goed voor Oranje, makkelijk voor de bondscoach, maar uitermate slecht voor de competitie.
Als we de ranglijst bekijken hebben alleen de bovenste vier clubs een positief doelsaldo, alle andere clubs daaronder hebben een negatief doelsaldo. Oranje Zwart, vijfde op de ranglijst, komt er nog het beste vanaf, slechts een doelsaldo van -2, maar ja, bij Oranje Zwart speelt ook de laatste international, Marilyn Agliotti.
Een slechte ontwikkeling voor de dames Hoofdklasse, waardoor er eigenlijk maar een paar wedstrijden interessant zijn gedurende het seizoen. De top-4 ligt redelijk dicht bij elkaar, maar dan… een gat van 15 (!) punten naar nummer 5.
OK, Oranje Zwart mag nog een wedstrijd inhalen tegen Kampong waardoor het gat wat kleiner kan worden en het doelsaldo rond de 0 kan uitkomen, maar toch… wat mij betreft een zorgwekkende ontwikkeling omdat het dames Hoofdklasse hockey hiermee gedevalueerd wordt tot een onderonsje van een paar clubs.
Gevolg: Een oninteressante competitie, alleen de play-offs zijn leuk, minder publiek bij de andere wedstrijden, minder waardering voor de intensieve training van de rest van de dames hoofdklasse en dus ook slecht voor het moreel van spelers, coaches, clubs, etc.
Wat kunnen we er aan doen? Weinig! Alleen zouden speelsters en topclubs wat minder lobbywerk moeten plegen naar talenten bij andere clubs.
Natuurlijk willen de top-4 clubs bij de top blijven en zullen ze dat blijven doen, feit blijft dat dat voor de ontwikkeling van de andere teams, het publiek en het imago van de dames Hoofdklasse een uitermate slechte ontwikkeling is.
Sascha Tamarinof
Ingezonden: KNHB, kies voor de eerste klassen! 2 reactie(s)
Door de fusie van Forward en Tilburg komt er voor komend seizoen plotseling een plaats vrij in de heren Overgangsklasse. Het wordt nog erger. Sterke geluiden komen uit het Rotterdamse dat de HC Rotterdam satellietclub Aeolus de nek wil omdraaien. Dit zou betekenen dat er in de heren OVK nog een plaats vrijkomt en ook in de dames OVK komt er een plaats vrij. Wat mij betreft een heel vreemde zaak, maar goed die moet opgelost worden.
De KNHB zal moeten gaan beslissen hoe dit op te lossen? Een extra play-off tussen de degradanten uit de OVK’s en de nummers 2 uit de eerste klassen? Natuurlijk zullen de OVK-degradanten graag zien dat dit scenario gevolgd wordt. Voor mij is het echter duidelijk dat dit niet moet gebeuren.
Als je laatste wordt in de OVK dan degradeer je en dan mag er geen ontsnappingsmogelijkheid zijn. De geluiden dat de nummers 2 uit de eerste klassen niets in de OVK te zoeken hebben gaat in ieder geval wel op voor de degradanten uit de OVK’s. Die hebben bewezen dat ze te licht waren voor de OVK.
Van de nummers 2 uit de eerste klassen zul je dat (nog) niet mogen beweren. Die hebben in een lange competitie vaak bewezen weinig onder te doen voor de kampioenen uit die eerste klassen en zouden in de OVK’s wellicht goed mee kunnen komen, wellicht ook niet, maar wat mij betreft hebben zij meer recht om een play-off te mogen spelen dan de degradanten uit de OVK’s.
Dus KNHB neem een wijs besluit en kies voor de eerste klassen!
Sascha Tamarinof
Ingezonden: Marktplaats 8 mei 2011… 3 reactie(s)
“Marktplaats 8 mei 2011; Gratis af te halen, 22 spelers zonder club zoeken nieuw baasje.”
Sinds vorig seizoen is het onrustig over het voortbestaan van Aeolus. Maar toen plots de heren van Aeolus geen pot meer verloren na de winterstop, werd het minder. Er was zelfs bijna een verrassing in de maak. Aeolus speelde om een plaats in de play-offs. En daar werden grapjes over gemaakt: “Volgend jaar tegen grote broer in hun stadion?!” Helaas en misschien wel gelukkig voor Rotterdam, vonden de mannen van Aeolus hun Waterloo. Iedereen lovend over hetgeen wat was neergezet en nog meer over het feit dat zij dit met maar twee keer per week trainen en totaal geen enkele vergoeding of iets in die richting dit konden bereiken. Je zou je bijna afvragen wat er uit deze groep gehaald kon worden als zij vaker zouden gaan trainen…
Maar dit jaar, het succes van vorig jaar is voor een aantal een mooi eind station. Zij maken plaats voor nieuwe en jongere jongens. Nieuwe ploeg, her en der verschuivingen in posities. Het gaat allemaal iets moeilijker dan vorig jaar. Maar dan nog staan ze op een “oké” 4e plek, achter Schaerweijde, Push en Rood-Wit. Ploegen die een hele club achter zich hebben en zich altijd gesteund voelen. Daar staat Aeolus dan net onder. Misschien niet altijd even leuk, maar die realiteit is er wel. En nu blijkt het weer onrustig achter de schermen. Afgelopen dinsdag kregen zij te horen dat de stekker er misschien uit getrokken wordt! Aeolus kost te veel geld, ze belemmeren de doorstroom naar het eerste, het tweede elftal staat op degraderen. Talloze excuses lijken zich samen te voegen tot een grote donkere wolk die steeds dichterbij komt.
Hoe kan het dat een team:
…dat vorig jaar om de play-offs speelde,
…maar twee keer in de week traint,
…om 21.00 pas het veld betreed,
…van het veld komen als iedereen als thuis is,
…terwijl er 3 watervelden liggen,
…hun eigen benzine betalen
…hun eigen spullen moeten kopen als het kapot gaat,
…geen eigen kleedkamer heeft,
…geen ondersteuning, respect, waardering of erkenning krijgt,
…wel eigen sponsors wil aanbrengen maar dat dat niet gehonoreerd wordt,
…moet wijken voor (tegenstanders van) Rotterdam,
…geen eigen club heeft,
…maar wel contributie aan Rotterdam betaald,
…in de steek gelaten wordt?!?!
Er staan straks 22 mannen en 22 vrouwen op straat.. Wie biedt? Gratis en voor niets af te halen op Rotterdam. Aanstaande donderdag wordt duidelijk hoe het er voor staat. Krijgen wij hopelijk duidelijkheid.
Ingezonden: Moeten spelers scheidsrechters gaan betalen? 7 reactie(s)
Hockey.nl, het officiële internetorgaan van de KNHB, stelt bij monde van hoofdredacteur Rogier van ‘t Hek voor dat een beter betaalde arbitrage maar door de spelers opgebracht moet worden. Die kunnen best wat van hun salaris inleveren, vindt deze spreekbuis van de KNHB dus. Een ‘dom’ voorstel dat een reactie verdient.
In de kranten en op Hoofdklassehockey.nl valt er de laatste tijd ook een toenemende roep naar een arbitrage die beter beloond wordt waar te nemen. Deze discussie is in het verleden door ondergetekende op Hoofdklassehockey.nl al vaker aan de orde gesteld.
Maar… natuurlijk gaan scheidsrechters niet beter fluiten als ze een betere vergoeding krijgen, natuurlijk gaat een scheidsrechter zijn maatschappelijke carrière niet opgeven om prof-arbiter te worden in het hockey. Daar wordt ook helemaal niet op aangestuurd. Waar die scheidsrechters wel recht op hebben is een betere vergoeding voor hun werk in de Hoofdklasse. De 22 spelers en de coaches op het veld worden betaald, dus mogen die twee andere ‘spelers’ op het veld ook beter beloond worden.
Het beroep van Hoofdklasse-scheidsrechter is namelijk geen eenvoudige zaak. Voortdurend worden de heren en dames op het veld en in de pers belaagd (natuurlijk voornamelijk door de verliezers) wanneer zij in de ogen van betrokkenen een ‘fout’ maken. Maar… zoals in het verleden al eerder gesteld, het hockey valt en staat bij fouten op het veld, anders zou er nooit gescoord worden. Ook scheidsrechters maken fouten, maar ik heb nog nooit gezien dat een spits die voor open doel een kans mist, door zijn teamgenoten belaagd wordt vanwege die fout…. bij een scheidsrechters kan dat blijkbaar wel. De 22 spelers maken zelf heel veel fouten binnen de lijnen en dus zullen de arbiters die ook maken. Accepteer dat, slik maar een keer en ga weer hockeyen!
Voorbeeld: Taeke Taekema kreeg als aanvoerder afgelopen zondag, omdat de scheidsrechter het gezeur van de spelers zat was, een groene kaart en even later, omdat de heren niet goed wisselden, een tweede groene kaart wat dus uiteraard geel betekende voor Taeke.
Ook al zou de scheidsrechter een betere vergoeding gehad hebben, zou hij geen andere beslissing hebben kunnen nemen en het is zwak om dan achteraf de arbitrage de schuld te geven van het mindere resultaat. Maar ja, tijdens die gele kaart vielen er wel twee doelpunten tegen. Misschien kunnen de ‘zondaars’, want Taeke werd het slachtoffer van zijn teamgenoten, daar eens over nadenken.
Juist vanwege dit soort haantjesgedrag mogen de heren- en damesarbiters een betere vergoeding krijgen. En niet betaald door de spelers, KNHB! Want dan zou er sprake zijn van belangenverstrengeling (“ik betaal jou, dus jij moet voor mij fluiten”!). Nee, KNHB, trek de vergoeding voor die mannen en vrouwen eens op. Ze verdienen het!
Sascha Tamarinof
Column Timme & Jesse: Rood
Rood
Foto © Timme Hoyng
Even pas op de plaats, en hup, weer door als het op groen springt is er niet meer bij. De rijen voetgangers kijken links en rechts en niet naar het rood. Of het veilig oversteken is bepaal je zelf wel. De kleur rood boezemt hier al lang niet meer het ontzag in wat het zou moeten. In de westerse wereld wordt rood gezien als de kleur van gevaar (bloed) maar ook van liefde. Of is liefde ook gevaarlijk? Rood is ook de kleur van fouten op je tentamenformulier als je iets beter had moeten studeren. Uit onderzoek van de universiteiten van Munster en Plymouth blijkt dat rode teams vaker winnen dan de andere kleuren van de regenboog. De rode kleur boezemt respect in, angst zelfs en geeft de roodhemden zelfvertrouwen. Tegenstanders zouden zich onbewust geïntimideerd voelen zeggen de wetenschappers. In de hoofdklasse spelen opvallend weinig teams in het rood. Kampong misschien, als ze uit spelen, en de opponent blauw draagt. En ook Laren. SCHC draagt altijd rood. Laten we deze onderzoeken stoppen en het licht op rood laten. De verschillen in de cijfers zijn marginaal en wat kunnen we met deze kennis? Clubkleuren veranderen? Het licht snel op groen en weer doorlopen!
Geschreven door: Jesse Mahieu
Foto: Timme Hoyng
