Fenomenaal

Gisteren werd ik wreed verstoord bij het schrijven van mijn column. Ik wilde het hebben over kopieergedrag. Een van de beste leermethodes voor opgroeiende jeugd. Daarom is het zo goed om met oudere en betere jongens en meisjes te sporten. Daarom is het goed om naar betere sporters te kijken. En daarom is het zo belangrijk dat de ouders langs de lijn hun mond houden. Als papa het doet zal het wel zo horen! Ik wilde het over bemoeizuchtige ouders hebben. Ik wilde aanhalen dat bij de jeugd-Olympische Spelen bij 15 van de 16 meisjes van de gouden hockeyploeg hun ouders waren meegereisd naar Singapore. Niet dat je je dochter niet mag aanmoedigen, maar het is wel een teken. Ik heb het niet zo op die bemoeizuchtige ouders. Het leidt af. Je luistert er toch naar als kind. En let wel, de mening van de ouder staat vaak haaks op die van de coach en trainer. Ik wilde het hebben over ouders die steeds meer coaches van hun kinderen worden. Fout! Coaches moet je kunnen haten, daar mag je tegen ageren, daar mag je van balen. Wees een papa of een mama voor je kind. Laat ze uithuilen, stimuleer ze, maar laat de coach de coach zijn. En denk daarbij dat coaches uiteindelijk altijd worden ingewisseld. Ik wilde een parallel leggen tussen scheldende ouders en Johan Cruijff, die zijn kindje er weer flink van langs gaf. En hoe goed bedoeld het moge zijn, daarmee verliest hij langzaamaan zijn kind. Maar nee, mijn column werd wreed verstoord door een van de mooiste sportmomenten ooit. Het perfecte voorbeeld van bovenaards talent, gevoel en kunde. Lees de column van Floris Jan Bovelander verder op De Pers.

Reageer