Nieuwe column van Don Prins: Hockey-cultuur-verschil

Hockey-cultuur-verschil

Zondagochtend 9 uur. Een hockeyclub in Nederland. De eerste teams beginnen hun wedstrijd. De bar loopt vol met koffie drinkende bezoekers en er wordt gezellig gekletst op de vroege ochtend.

Bijna  kwart over vier op zondagmiddag. Een hockeyclub in Nederland. Heren 1 is bijna klaar met hun competitiewedstrijd en er staan een paar honderd man te genieten van een biertje, een zonnetje en elkaar. Een niet gedouchte jongen in een oud, versleten, stinkend shirt pratend met een mooi meisje in een joggingbroek en een dikke Ray-Ban op haar gezicht…

Rond een uur of zes struinen alle mensen voorzichtig naar binnen. De eerst klanken klinken uit de boxen van DJ Ramon die de The Dansant opent met ‘I will survive. ‘  Tot een uur of 11 worden er gezellig drankjes gedronken, er wordt gedanst en gekeuveld. De hockeyers, bezoekers of spelers hebben plezier. Na het laatste nummer gaat iedereen langzaam op de fiets naar huis of naar de stad. Een normale zondag in hockeyend Nederland.

Zondagochtend 9 uur. Een hockeyclub in Spanje. Het hek van de club is gesloten. Pas om een uur of 10 komen de eerste mensen binnendruppelen. Maar deze komen om Paddel (een soort mini-tennis) te spelen op een van de Paddelbanen die naast het hockeyveld liggen.

Bijna kwart over vier op zondagmiddag. Een hockeyclub in Spanje. Heren 1 is bijna klaar met hun competitiewedstrijd en er staan dertig man te kijken naar een hoofdklassewedstrijd in Spanje. Veelal familie en vrienden die net op bezoek zijn geweest bij opa en oma.

Aan het einde van de wedstrijd opent het clubhuis (lees: kleine bar) de deuren waar beide teams 1 of 2 drankjes drinken. Hierna volgt iedereen z’n eigen weg naar huis.

Zelfde sport. Andere beleving. Ik noem het hockey-cultuur-verschil…  Maar beide heeft z’n charme!

Reageer