Mijn olympisch moment met Carina Benninga

Logo-OS-Rio2016-3

In de aanloop naar de Olympische Spelen in Rio de Janeiro laat Hoofdklassehockey.nl in de rubriek ‘Mijn olympisch moment’ oud-internationals aan het woord over hun moment tijdens het belangrijkste sportevenement ter wereld. In de eerste aflevering spreekt Carina Benninga over haar ervaringen tijdens de Spelen.

Benninga speelde 158 interlands en kwam uit voor hdm, HGC en Amsterdam. Ze maakte deel uit van de gouden hockeygeneratie die in 1984 in Los Angeles olympisch kampioen werd. Vier jaar later pakte Benninga met Oranje in Seoul brons en in Barcelona, in 1992, eindigde het toernooi op een teleurstellende zesde plaats, maar beleefde ze een persoonlijk hoogtepunt toen ze tijdens de openingsceremonie de Nederlandse vlag mocht dragen.

Dankbaar

‘Dat was heel bijzonder. Ik werd uitgekozen door André Bolhuis (chef de mission, red.) en ik weet nog dat ik op zijn kantoor in het olympisch dorp moest komen. Het ging tussen mij en Arnold Vanderlyde (bokser, red.). Het ging erom wie de meeste medailles had gehaald. Hij had twee keer brons en ik had goud en brons. Ik ben heel dankbaar dat de keuze op mij is gevallen.’

Ondanks de persoonlijke eer bewaart Benninga de beste herinneringen aan haar eerste Spelen, die van Los Angeles in 1984. ‘LA was zo open en kleurrijk, zeker als je het vergelijkt met Seoul waar alles een stuk grauwer was en minder sfeervol. LA was echt een walhalla, de hele stad draaide om de Spelen. Je voelde jezelf belangrijk en ook een echte topsporter.’

Inspiratie

‘In het olympisch dorp werd ook getraind, want er lag een atletiekbaan. Het is enorm stimulerend als je atleten ziet trainen. Dat inspireerde mij enorm om mijn eigen grenzen te verleggen. Door zo’n omgeving haal je een hoger niveau dan je al hebt.’

‘Het is makkelijk om jezelf te verliezen in zo’n groot dorp. In de eerste week waaide iedereen van ons team ook uit. Je merkte dat je elkaar na de training niet meer zag en dat werkte niet goed. We zijn vervolgens bij elkaar gaan zitten en hebben besloten als team bij elkaar te blijven. Dus kwamen we voor het gezamenlijke diner even bij elkaar om te ontspannen.’

Focus

‘Omdat we als team bij elkaar bleven, hebben we nooit andere wedstrijden gezien. We waren zo ontzettend gefocust, we wilden alleen maar het toernooi winnen.’

Na de wereldtitel in 1983 en de Europese titel een aantal maanden voor de Spelen legden de hockeydames in Los Angeles beslag op de ‘triple’ door olympisch kampioen te worden. De 2-0 zege in de laatste groepswedstrijd tegen Australië betekende het eerste Nederlandse hockeygoud.

Professionalisme

‘In 1984 hebben we een unieke stap gezet. Op dat moment is de knop omgezet naar het professionalisme. Onder Gijs van Heumen (bondscoach, red.) zijn we vernieuwend en grensverleggend bezig geweest met onder meer kracht- en techniektraining. We zijn toen ook ’s middags gaan trainen. Dan moest je vrij nemen van werk. Sommigen werkten er nog naast, maar na een tijdje bleek hockey en werk niet combineren. We hebben toen geleerd om fulltime met hockey bezig te zijn’.

Foto: Olympic.org

Reacties

Je eigen afbeelding bij je commentaar? Ga naar: nl.gravatar.com

Er zijn nog geen reacties, ben jij de eerste?

Je kunt niet meer reageren op dit bericht.