Verslag finaledag Kampong dames 1

De dag van het uurwerk. Hoe laat moet ik opstaan om rustig te kunnen ontbijten voordat ik mij, tijdig, meld op de club. Hoe lang fiets ik er ook alweer over, fiets op slot, loopje naar het clubhuis. Hallo allemaal! Zijn de chauffeurs er al? Wanneer gaan we? Hoe lang doen we er over om in Amsterdam te komen? Ik wil nog wel even naar de w.c. kunnen! Zitten ze nog achter ons? Het gaat goed, we zitten op schema. Verdorie, waar kunnen we de auto kwijt? Zullen we hier uitstappen of eerst een parkeerplek zoeken? Kom op jongens, sleep die spullen naar binnen! Dan kunnen we even uitzoeken waar we moeten zijn…. Hoe laat is het trouwens? Heeft iemand z’n klok om, die klok daar…. ik weet niet of die wel goed staat… je mobieltje? …..ook goed ! Hoeveel tijd hebben we nog? En op welk veld…weet iemand op welk vel ? Dit is de mannenkleedkamer hoor…! Zie jij mannen dan? We blijven gewoon hier….

Hoe laat begint de teambespreking? Kunnen we ons nog omkleden vóór of moet het ná de bespreking? Hoeveel tijd hebben we nog ná de bespreking voordat we op het veld kunnen? Hoe laat is het nú? Praat hij nou langer dan normaal, of is dat maar een idee? Ik wil wel even warm kunnen draaien…. Kom op jongens, het is tijd! Hoe laat is het dan?  Dat beetje tijd dat ons nog rest moet wel goed ingedeeld zijn… Wat….? Fluit ‘ie nu al….. Nog twee minuten… Sjonge, wat gaat de tijd snel!

De ploeg van oud-bondscoach Herman Kruis blijkt een taaie tegenstander. Hij heeft het goed neergezet. Tien minuten gespeeld en we kunnen geen afstand nemen. Twintig minuten gedraaid, het loopt stroef. De toeter, de fluit… ja,ja we weten het. Snel de bidon, want het is droog in de zaal. Kijk even mee jongens! We zien steeds opnieuw dat  ….. en dat…. En dat wij daar het best op kunnen anticiperen door te…. en te… kom op….succes meiden! Waar wacht de scheids op? De klok staat niet goed….wachten tot ‘ie op 20 staat… Toet! Daar gaan we weer… Na tien minuten krijgen we grip op de wedstrijd en lopen we langzaam weg bij HDM. Als de toeter en het fluitsignaal klinken kijken we tevreden naar het bord, 6-3 gewonnen!

Nou jongens, wéér een finaleplaats! Zilver hebben we al! Maar dat voelde de vorige keer niet goed, nee, we móeten voor goud gaan. Alléén maar… Wanneer moeten we trouwens weer? Kunnen we even naar de supporters? Heel even dan.. Daarna bij elkaar zitten en rust nemen…. Hoe laat is het? Ik moet wat kunnen plannen…

Wat kan een uur lang zijn, we willen verder… we zijn zo fit als wat… Kom op jongens, in de benen, we gaan het veld op… Nou, nou ze hebben alle tribunes uitgeschoven, en wat een mensen…. Wanneer kunnen we? Nee, eerst het veld weer af en opstellen….. Achter de scheidsrechters aan opnieuw het veld op, bij vlagen in het stikkedonker. Als het zaallicht weer aanspringt kunnen we eindelijk beginnen….. Al snel lopen we uit naar 2 – 0. Onze buren komen terug. Het aftasten is begonnen. Toch hebben we de wedstrijd onder controle. De tegenstand is niet de oppositie die we verwachtten. We lopen uit naar 7 – 3 en na twee keer 20 minuten wordt er getoetert en gefloten tegelijk. Het kán!  We zijn wéér landskampioen. Voor mij went het nooit; elke keer een unieke gebeurtenis. Volgend jaar? Hoe lang is dat nog?

Wanneer is die prijsuitreiking; weet iemand hoe laat het is?

Dit was ongeveer de finaledag waarop Marieke Dijkstra en Belle van Meer hebben laten zien waarom zij naar het WK mogen. Een dag waarop Rosanne Steenbeek in twee finales vier keer het net wist te vinden en Lotte Bant met haar fabuleuze draaicirkels meerdere verdedigers het hoofd op hol liet slaan. Een dag waarop Malou Pheninckx het Kampongpubliek twee keer liet juichen en Charlotte Bech een zeer belangrijke treffer scoorde in de finale. Een dag waarop talent en A-junior Annebel Steenbeek liet zien dat de  Kampong zaalopleiding staat als een huis. Een dag waarop Mirte van der Vliet liet zien waarom zij de minst gepasseerde keeper is. Een dag waarop eens te meer bleek dat Lotte Samsom de meest trouwe reserve keepster is die een team zich maar kan wensen en de geblesseerde Maud van der kamp de meest ongelukkige speelster is uit de hoofdklasse. Een dag waarop ik mijn 6e gouden medaille in ontvangst mocht nemen…

Gaan we in Utrecht nog wat eten samen? Hoe laat…..?

Geschreven door: Dianne Bos

Reageer