Mijn olympisch moment met Laurence Docherty

In de aanloop naar de Olympische Spelen in Rio de Janeiro laat Hoofdklassehockey.nl in de rubriek ‘Mijn olympisch moment’ oud-internationals aan het woord over hun moment tijdens het belangrijkste sportevenement ter wereld. In de tweede aflevering spreekt Laurence Docherty over zijn ervaringen tijdens de Spelen.

De geboren Schot speelde 78 interlands voor Oranje en kwam onder meer uit voor Klein Zwitserland, Bloemendaal en Kampong. Afgelopen seizoen was Docherty coach van de heren van Bloemendaal, nadat Russell Garcia na tegenvallende resultaten werd ontslagen. Na zijn naturalisatie tot Nederlander maakte Docherty in 2008 deel uit van de Oranjeselectie die in Peking naast de medailles greep en als vierde eindigde.

Zure nasmaak is verdwenen

‘Het heeft lang geduurd voordat ik kon zeggen dat ik trots kon zijn dat ik heb deelgenomen aan de Olympische Spelen. Ik had gefaald als sporter en dat was pijnlijk. Nu zijn we twee Spelen verder en ben ik de zure nasmaak kwijt. Als ik nu terugkijk, denk ik: ‘Het is jammer.’’

‘Het toernooi verliep best oké. De poulefase was best sterk en na de 2-2 tegen Australië zeiden een paar Australiërs: ‘We zien jullie in de finale.’ Dat was dus een deceptie. De halve finale was een harde klap (Duitsland maakte vlak voor tijd gelijk en won na strafballen, red.). Iedereen had zin om voor brons te spelen. We hebben wat activiteiten gedaan om frisjes te blijven, maar it wasn’t meant to be.’

Verrijking

Het gewenste eindresultaat werd niet gehaald, maar het grootste sportevenement heeft Docherty wel verrijkt. ‘Zeker, er zijn maar weinig mensen die kunnen zeggen dat ze op de Spelen zijn geweest.’ Gevraagd naar andere herinneringen aan de Olympische Spelen schiet een aantal dingen door het hoofd van Docherty. Met name het geluid tijdens de openingsceremonie staat hem nog helder bij.

‘Dat was gewoon bizar. We stonden in de catacomben en het leek wel of het hele stadion aan het trillen was. Je voelde die 80, 90.000 mensen schreeuwen. Het was één constante dreun. Daar kan geen bas tegenop. Ik ben bij festivals geweest, heb als dj gedraaid, maar nergens anders heb ik dat geluid meegemaakt. Het ging dwars door je lichaam, heel bijzonder.’

Treffen

Een ontmoeting vlak voordat de Nederlandse ploeg het stadion zou betreden, zal Docherty ook niet vergeten. ‘Er komt een Nederlander in een t-shirt en een korte broek aangelopen. Ik dacht dat hij erbij hoorde, omdat hij een officiële badge droeg. Dat dacht ik althans. Ik heb even met hem staan praten. Later las ik in de krant dat er een onbekende man was meegelopen. Dat was hij dus. Hij bleek al voor de tweede of derde mee te lopen. Op dat moment had ik dat niet door.’

‘En als je dan het stadion binnenkomt met al dat licht en die mensen dan krijg je een gevoel van trots en een glimlach van oor tot oor. Je maakt foto’s, bent aan het genieten. Je ziet Willem-Alexander en Maxima zwaaien. Dat zijn dingen die in je hoofd blijven zitten. Het is heel erg indrukwekkend, maar ik denk dat als je voor een tweede of derde keer gaat dat je het dan anders beleeft’.

Lees meer:
Eerste aflevering met Carina Benninga

Foto: Olympic.org

Reageer