De overstap van.. Josine Koning

Afgelopen zomer stapten er weer vele spelers en speelsters binnen de Hoofdklasse over naar andere clubs. Nu ze er een seizoenshelft met hun nieuwe teams erop hebben zitten zijn wij benieuwd hoe de eerste maanden op de nieuwe clubs bevallen zijn. Was het een stap in de goede richting of misschien toch niet?

De 19-jarige Josine Koning was drie jaar lang tweede keepster bij SCHC en wilde eerste doelvrouw worden. Overgangsklasseteams waren een optie maar uiteindelijk belandde ze bij meervoudig landskampioen Den Bosch onder de lat.

Den Bosch SCHC Josine Koning RU
Josine Koning in de line-up met haar oude en huidige team. (c) Roel Ubels

Waarom ben je vertrokken bij SCHC? 

Ik was daar tweede keeper en vond het heel vet om in de hoofdklasse mee te doen maar ik voelde dat het tijd was om ergens als eerste keeper aan de slag te gaan. Als tweede keepster heb je toch een hele andere belevenis bij wedstrijden, je traint veel maar op zondag speel je dan met een ander team mee en zit je bij dames 1 op de bank. Ik ben toen om me heen gaan kijken naar andere clubs en toen kwam Den Bosch op mijn pad.

Hoe belandde je bij Den Bosch?

Eigenlijk via via. Ik was inmiddels als met andere clubs in contact, vooral ook overgangsklasse clubs want in de hoofdklasse was bijna nergens plek voor een nieuwe keeper. Via Janneke (Schopman, red.) ben ik toen in contact gekomen met Raoul Ehren, Janneke was een beetje de matchmaker. Eigenlijk had ik me erbij neergelegd dat ik één of twee jaartje overgangsklasse zou spelen om meer wedstrijderervaring op te doen, ik dacht, die hoofdklasse komt later nog wel en ik heb altijd Jong Oranje nog. Maar dat het Den Bosch is geworden is heel gaaf!

Vond je het spannend om iemand te vervangen die zolang het doel had verdedigd?

Ja ik vond het wel spannend. De eerste keer dat ik mee trainde stond het al vast dat ik erheen ging en in verband met het EK met Jong Oranje sloot ik twee weken later aan bij de voorbereiding. Ik stond in de kleedkamer en iedereen kwam naar me toe van: hé, leuk dat je er bent dus dat was wel fijn.

Hoe zijn de eerste maanden bij Den Bosch je tot nu toe bevallen?

Heel goed, al moest ik in het begin wel een beetje wennen. Ik was zowel bij Jong Oranje als bij SCHC tweede keeper en dan opeens sta je op training al eerste keeper. Ik vroeg heel veel van mezelf en elke keer als er ballen ingingen dacht ik, kan ik het wel. Mijn eerste wedstrijd was ook niet echt de beste van het seizoen maar gelukkig zei iedereen dat ik mezelf tijd moest geven, ik was ook pas achttien toen ik hier kwam. De afgelopen tijd merk ik dat ik in de eerste seizoenshelft echt veel stappen heb gemaakt. Zowel bij Den Bosch als bij het Nederlands zaalteam als tijdens de Europacup in de zaal maar daardoor vind ik het ook wel lastig om nu weer het veld op te gaan. Desalniettemin merk ik dat ik echt veel beter geworden ben. Als je mijn laatste wedstrijd op het veld vergelijkt met een jaar terug dan is dat echt een wereld van verschil. Zowel voor mij als keeper als als persoon is het een goede stap geweest. Het is vet om te merken dat ik stappen zet en als persoon zit ik nu heel anders in het team. Je bent als eerste keeper toch meer betrokken bij alles.

Wat zijn de grootste verschillen tussen de clubs?

Wat betreft de clubs zelf is er niet echt verschil, het zijn allebei wel familieclubs, er is veel beleving bij de teams en veel publiek langs de lijn. Beide teams zijn ook heel leuk met allemaal leuke meiden. Als ik naar de trainingen kijk kan ik wat hockey betreft alleen als verschil aanwijzen dat het bij SCHC gebruikelijk was dat je core en krachttraining tijdens de training deed en bij Den Bosch wordt verwacht dat je dat in je eigen tijd doet.

Jullie wonnen eerder in het seizoen met 3-2 van SCHC. Vond je het spannend om tegen je oude team te spelen?

Ja, ik had wel een beetje kriebels moet ik zeggen. Je staat tegenover je oude teamgenoten en herkent de stemmen en zelfs de grappen. Ook toen ik van tevoren langs hun kleedkamer liep was het gek om hun teamliedje te horen maar toen in eenmaal op het veld stond ging de knop om. Toen we het veld opliepen ging Marise (Jongepier, red.) nog voor me lopen met haar stick om een grapje te maken dus dat was wel leuk. Daarna was de spanning ook wel weg.  Toen ik bij SCHC wegging gunden zij het me ook heel erg en ze begrepen ook dat als je ambities hebt als keeper, je het liefst ergens eerste keeper wil zijn. Als ik straks op SCHC moet zal het misschien nog wel even raar zijn omdat je dan op het veld staat waar je zoveel hebt getraind en mensen van de club ziet die kent en die dan niet voor mij zijn. Maar ik ben nu al zo lang bij Den Bosch dat ik dat denk ik wel een plek kan geven.

Onlangs overleed Inge Vermeulen, jouw trainingsmaatje bij SCHC. Vond je het moeilijk dat je toen niet meer bij het team zat?

Ja, best wel. Ik ben naar de herdenking op SCHC en naar de begrafenis geweest en vond het heel heftig want ik heb drie jaar lang heel intensief met haar getraind. Ik vond het ook moeilijk om het team bij elkaar te zien zitten tijdens de begrafenis, niet omdat ik er niet meer bij hoor maar meer omdat ik het gewoon heel erg vind dat ze dit mee moeten maken. Ik heb ze daar verder niet gesproken, alleen even gezwaaid. Voordat ik naar Den Bosch ging heb ik trouwens veel met Inge gesproken over waar ik heen zou gaan. Zij was van alles goed op de hoogte en had vooral voor de overgangsklasse veel tips voor me. Toen ik naar Den Bosch ging reageerde ze enthousiast, ze vond het leuk voor mij.

Afgelopen zondag hebben jullie goede zaken gedaan met de overwinning op Laren.

Ja, we hebben echt heel gefocust getraind deze week en ons doel was om punten te pakken tegen Laren want zij hadden er tot dan toe nog geen laten liggen tegen de top vier. Tijdens de wedstrijd zelf waren we ook heel gefocust en zo goed met z’n allen. Vanuit het goal heb ik echt staan genieten.

Als het goed is gaan jullie over enkele weken de play-offs spelen, jouw eerste keer als eerste keepster.  Ben je daar al mee bezig?

Ik zat er wel laatst over na te denken en het is wel spannend, ja. Deze zondag was er al heel veel publiek langs de lijn, ik moest heel hard gillen om er overheen te komen, dus laat staan hoe dat bij de play offs zal gaan. Ik ga het er denk ik veel met anderen over hebben. Ik heb inmiddels de play-offs in de zaal meegemaakt en de Europacup in Litouwen waar ook heel veel publiek was. Het is natuurlijk anders maar het brengt wel eenzelfde soort van spanning met zich mee dus stapje voor stapje word ik voorbereid op wat komen gaat.

Reageer