Hurley-spits Joelle Ketting: “Op de Nederlandse hockeyvelden lopen eigenlijk geen scouts rond” - Hoofdklasse Hockey Nederland
Joelle Ketting

Hurley-spits Joelle Ketting: “Op de Nederlandse hockeyvelden lopen eigenlijk geen scouts rond”

Via vele nationale en internationale wegen belandde zij vorig jaar bij de dames van Hurley.  Ze scoorde in de laatste wedstrijd vlak voor de ‘coronabreak’ tegen Victoria een heuse hattrick. De altijd goedlachse Joelle Ketting, kenmerkend door haar lange vlecht, lijkt nu in haar nadagen van haar carrière te komen. Kritisch kijkt zij terug op haar carrière, die toch nog niet klaar helemaal klaar lijkt te zijn. Zit een internationaal avontuur er nog in?

We ontmoeten Joelle Ketting op de dag dat premier Mark Rutte het land in ernstige verlegenheid heeft gebracht. Het land gaat in lock-down. Het volk moet binnen blijven en sociale contacten worden tot een minimum gebracht. Toch gaat de Hoofdklasse dames snel weer van start. Met de 28-jarige Joelle Ketting, speelachtig voor Hurley Dames 1, lopen we in het centrum van Haarlem. Gezamenlijk lopen we richting een restaurantje waar een coffee-to-go kan worden besteld. Joelle bestelt een latte macchiato, lacht naar de ober en zegt: “Wat heeft u eigenlijk uw restaurant in deze zware tijden op een leuke manier buiten versierd”. De ober lacht, haalt de koffie en we lopen weg.

Ze staat in het midden van haar leven. Overdag staat ze voor een volle klas om jonge kinderen les te geven en ’s avonds traint zij bij Hurley of staat in haar vrije tijd op een kiteboard. Ook wil ze in de winter nog weleens de Oostenrijkse sneeuw opzoeken. De positief in het leven staande Joelle Ketting straalt energie uit, denkt na over ‘het leven’ en heeft een grote passie voor hockey. 

Een van Joelle Ketting’s grootste passies is kitesurfen. Foto: Rene Rijnbergen

Clubhopster

Over alle keuzes die zij heeft gemaakt in haar leven kijkt zij met een goed gevoel terug. Met een tas aan ervaring, in totaal speelde zij voor vijf clubs (Saxenburg, Alliance, Bloemendaal, Laren en nu Hurley) en in twee verschillende landen (Australië en Zuid-Afrika), heeft zij nu nog steeds een belangrijke toegevoegde waarde voor haar team. Op dit moment zit zij in een tweesplitsing. Want met 28 jaar moet zij nadenken over haar ‘toekomst’.

“Hockey speel ik al mijn hele leven. Ik ben opgegroeid bij hockeyclub Saxenburg. De overgang van de dames van Alliance naar Bloemendaal, heeft me uiteindelijk in de top gebracht. Met Bloemendaal promoveerden we naar de Hoofdklasse. Uiteindelijk ben ik naar de dames van Laren verhuisd. Afgelopen seizoen heb ik de overgang naar Hurley kunnen maken”, aldus Ketting.

Joelle-Ketting
Bij Bloemendaal speelde Ketting voor het eerst in de Hoofdklasse Dames. Foto: Roel Ubels

Voor de ‘hockeyleek’ lijkt Ketting een originele clubhopper. Iets wat veel in het huidige clubhockey gebeurd. Op een jonge leeftijd wordt er aan meisjes gevraagd of zij interesse hebben om bij de ‘buren’ te gaan hockeyen, want de trainers en club zouden professioneler en beter zijn. Of dit de ontwikkeling van een speler ten goede zou komen, is sterk de vraag. Spelers binden zich niet meer aan hun echte thuisclub, maar zijn geïnteresseerd in roem of de mogelijkheid om zich beter te ontwikkelen. De vraag is dan ook, is dit terecht? 

“Op de Nederlandse hockeyvelden lopen eigenlijk geen scouts rond”

Joelle Ketting behaalde pas op een latere leeftijd de top
Joelle-Ketting
Joelle Ketting speelde een aantal seizoenen bij Laren, maar kende een vervelende contractbreuk. Foto: Roel Ubels

Ze is niet de Frederique Matla die uit alle hoeken en standen op het goal kan slaan. Toch ziet Ketting zichzelf als iemand die een talent is ‘geweest’ en dus in haar jongere jeugd meer kansen had moeten krijgen. Kritisch kijkt Ketting dan ook naar de organisatie omtrent talent herkenning in Nederland: “Als ik eerlijk ben denk ik dat er in de jeugd vrijwel geen hockeyscouts rondlopen, en begrijp me niet verkeerd, ik vind het goed dat er niet zoveel aan de jeugd “getrokken wordt” maar mensen zoals ik komen daardoor niet vaak hogerop. Mijn voornaamste reden dat ik naar een andere club ging was dat we gingen verhuizen, en het was mooi meegenomen dat ik daardoor een stap hogerop kon proberen te spelen. Maar ik denk dat er op kleinere clubs best wat talent rondloopt die bijna niet gezien worden, waardoor het helemaal niet verkeerd zou zijn om ze te laten zien dat er mogelijkheden zijn om professioneler te gaan hockeyen. Ik denk zeker niet dat het om roem gaat, maar meer omdat je iets heel graag wilt”.

Joelle Ketting
Joelle Ketting scoorde dit seizoen nog maar drie keer. Dit deed ze allemaal in een wedstrijd, namelijk die tegen Victoria. Foto: Roel Ubels

“Naast het feit dat ik zelf al een lange tijd hockey, heb ik op alle clubs waar ik speelde altijd de jeugd gecoacht. In Nederland hebben we zoveel goede hockey en hockeysters en dat is echt wel bijzonder. Dat realiseer je pas wanneer je ziet hoe bepaalde dingen in andere landen geregeld zijn. In Zuid-Afrika en Australië lopen ook steeds meer hockeyende kinderen rond, maar waar wij alle kinderen op kunstgras (vaak waterveld) kunnen laten spelen hebben ze in beide landen vaak maar één kunstgras veld. In Australië moest ik de meeste jeugd zelfs op gras training geven”.

“Via Laren ben ik door een vervelende contractbreuk, uiteindelijk bij Hurley beland”

Talentontwikkeling in Nederland

Het is de vraag die we dan ook aan Ketting stellen. Is zij die moderne clubhopster en heeft zij moeite om een club trouw te blijven, of zijn er andere redenen verscholen achter haar keuzes. Het blijft even stil, Ketting denkt na en komt met een weldoordacht antwoord: “Ik snap dat veel mensen mij zien als iemand die veel clubs verslijt. Ik zie het zelf anders. In mijn jeugd kon ik bij Saxenburg me niet mengen in de top. De IDC-competitie kon ik bijvoorbeeld met hen niet spelen. Zij stuurden namelijk nooit mensen naar districtteams. Dit is bijvoorbeeld ook een belangrijke reden waarom ik toentertijd niet bij de jeugdselecties van Oranje ben beland. Bij Alliance kon ik aan de top ruiken, maar zij vergaten mij op te geven voor de selecties van het district. Bij Alliance speelde ik uiteindelijk in de Overgangsklasse. Ik had het hier erg naar mijn zin. Uiteindelijk verloren we vrij veel en zijn we uiteindelijk helaas direct weer gedegradeerd. Ik werd benaderd door Rood – Wit coach Daan Sabel (huidige coach van Pinoke Dames 1). Aangezien ik toch weg zou gaan heeft uiteindelijk mijn toenmalige coach Andre Morees de link gelegd naar Bloemendaal. Uiteindelijk heb ik de keuze gemaakt om naar Bloemendaal te gaan, “als ik een stap maak dan maar een grote”. Ik dacht echt dat ik daar op de bank zou belanden, maar dit gebeurde niet. Ik denk dat ik dat jaar de meeste goals uit mijn carrière heb gemaakt. In 2017 verhuisde ik van Bloemendaal naar Laren. Via Laren ben ik, door een vervelende contractbreuk, uiteindelijk bij Hurley beland. Hier wil ik uiteindelijk misschien mijn carrière over een paar jaar gaan beëindigen. Alle clubs die ik heb gehad waren een stapje omhoog en ik heb het overal, mede dankzij coaching van verschillende topteams, erg naar mijn zin gehad”.

“Veel talenten in Nederland worden hockey moe”

Talentontwikkeling is een definitie waar menig trainer over discussieert. Een transitie is er gaande. Waar vroeger steeds meer meisjes op jonge leeftijd wekelijk vier tot vijf keer op een hockeyveld stonden, lijkt dit te gaan veranderen. Of dit bijvoorbeeld een reden is dat veel jongens en meisjes op een jonge leeftijd ook weer stoppen met hockey, is nog onbekend. KNHB-performance coach Joost van Geel, liet in een podcast bij YAAP nog weten dat hij denkt dat er een verandering moet plaats vinden. Naar zijn idee zouden jonge hockeyers die ‘talent’ hebben, ook kennis moeten maken met andere sporten. 

Met een achtergrond als schooljuf en hockeytrainer, is het onderwerp talentonwikkeling een interessant vraagstuk waar Ketting graag op doorgaat. Ondanks het feit dat zij ook wekelijks veel uren op de hockeyvelden van Nederland heeft versleten, denkt zij dat talentontwikkeling in Nederland moet veranderen: “Je zou het kunnen zeggen dat veel talenten een soort van hockey moe worden. De prikkel om elke week weer zoveel op te offeren om zo vaak te trainen, wordt steeds minder. Ik denk dat het goed zou zijn dat jonge kinderen naast hockey ook een soort van ‘sportmix’ kunnen krijgen. In deze sportmix zou bijvoorbeeld Judo moeten zitten. Want hoeveel hockeyers weten nu eigenlijk hoe ze moeten vallen bij een fysiek duel? Ook zou tennis een goede toevoeging zijn om het voetenwerk van een hockeyer te ontwikkelen. Uiteindelijk denk ik dat jonge sporters minder snel hun lidmaatschap gaan opzeggen en dus langer blijven hockeyen”.

Joelle Ketting
Joelle Ketting scoorde dit seizoen nog maar drie keer. Dit deed ze allemaal in een wedstrijd, namelijk die tegen Victoria. Foto: Roel Ubels

Aanvallende Ketting

Haar broer Jeroen, die in het betaald voetbal bij diverse clubs heeft gespeeld, is een aantal jaar geleden gestopt met zijn carrière. Net zoals Joelle stond hij altijd in een aanvallende positie. Broer Jeroen was succesvol, want bij Cambuur Leeuwarden kwam hij in het seizoen 2006/2007 tot een totaal van dertien doelpunten. Ook in België scoorde hij er in de nadagen van zijn carrière op los. Ook haar andere broer, Jasper, is aanvaller. Hij speelde onder andere twee seizoenen voor de Graafschap. Positie nemen in voorhoede is iets wat in de familie normaal lijkt te zijn. Zus Joelle lijkt dit dan ook te gaan kopiëren, ook al heeft zij op de kop van de cirkel nog wel eens moeite om de trekker over te halen. Lachend legt zij uit: “Ik lijk veel op mijn broer, maar gek genoeg ben ik niet zoals hij, altijd aanvaller geweest. Scoren doe ik gemakkelijk met bijvoorbeeld de tip-in. Het echte afronden vanaf de kop, dat is lastiger voor mij. Bij Bloemendaal stond ik op het veld voorin en op het middenveld. Bij Laren stond ik vrije verdedigster, middenvelder en in de voorhoede. Bij Hurley speel ik weer gewoon voorin. Dit jaar lukt het scoren gek genoeg nog niet zo goed, ook al scoorde ik in de laatste wedstrijd van de voorcompetitie nog een hattrick”. 

Dat Jeroen en Joelle toch wel echt op elkaar lijken blijkt ook door de drive van beiden om te reizen. Waar broer Jeroen in diverse Europese competities heeft gespeeld, is het Joelle die in Australië en Zuid-Afrika heeft gehockeyd. Daarnaast is het zus Ketting die de drang om andere landen te zien, niet verloren: “Nu gaat het wat lastig, maar ik zou nog een keer heel graag in het buitenland zoals Australië willen hockeyen. Ik wil de wereld graag verder ontdekken”.

Reageer