COLUMN Ingrid Beek: ‘Iedereen krijgt een kans om op zijn favoriete positie te spelen’

ParaHockey

 

Oktober was een drukke hockeymaand. Begonnen we in Almere met het Topper toernooi, een week later is de eerste elftallendag, in Amersfoort deze keer. Het weer is vandaag aangenaam te noemen, aan de warme kant zelfs. Geen moonboots dus. Wel vroeg uit de veren, het is een uurtje rijden naar Amersfoort. We worden om 10.00 uur verwacht voor een uitlooptraining.

Dochter heeft in de afgelopen zomer meegespeeld met het EK parahockey in Antwerpen (met 2 zeventallen uit Nederland). De selectie gaat dit seizoen ook weer extra trainen, te beginnen vandaag, voordat de elftallendag losbarst. Voor de ouders is dit altijd een lange dag. En druk: een aantal staan ’s middags ook als coach langs de lijn. We vervelen ons niet.

Het is een leuk gezicht. (Bijna) iedereen draagt het knal-oranje shirt van het EK. Hoezo trots? Er wordt niet geteut, ze hebben er allemaal zin in. Trainer Martin zet de selectiespelers nog even extra op scherp: dat je er nu bij bent is geen garantie voor de toekomst. Het wordt voor kennisgeving aangenomen. Iedereen doet fanatiek mee met een pittige training, de motivatie spat eraf.

Ik realiseer me dat dit niet voor alle parahockeyers haalbaar is, maar voor degenen die op dit niveau mee kunnen komen is dit echt een stimulans om beter te worden. Fijn.

Rond het middaguur druppelen de andere parahockeyers langzaam binnen. Weer een feest der herkenning, omdat de elftallen bestaan uit verschillende teams uit het hele land leren we elkaar goed kennen. Ook zie ik nieuwe gezichten een beetje onwennig om zich heen kijken, Anja doet haar best om iedereen zo goed mogelijk naar de juiste teams/coaches te sturen. Ik ben ook al een paar jaar coach van een elftal, eerst samen met Henriëtte (Upward) en nu met Marijke (Westland).

Dit jaar is ongeveer de helft van ons team van vorig jaar vervangen door nieuwelingen. Spannend! Een heel veld is best groot, daar verkijken de meesten zich op. We doen ons best om dit in goede banen te leiden, zodat niemand binnen 10 minuten uitgeteld aan de kant zit. Gelukkig zijn we met z’n tweeën, dat werkt heel fijn. Marijke is gewend om trainingen te geven en kent de hockeyregels beter dan ik, hoewel dat langzaamaan wel beter gaat. Ik ben gewend om mensen te ‘lezen’, er is (bijna) geen gemopper in ons team, iedereen krijgt een kans om op zijn/haar favoriete positie te spelen en ook iets anders uit te proberen. En dat werkt ook vandaag weer prima! We winnen zelfs de meeste wedstrijden (of allemaal, ik ben het vergeten).

Op het laatst kijken Marijke en ik elkaar aan en weten: volgende keer wordt het team waarschijnlijk weer deels vervangen door andere spelers, zodat het niveau ongeveer gelijk is bij alle teams. Jammer, het worden toch snel ‘mijn’ spelers! Maar ook logisch, iedereen wil wel een keertje winnen natuurlijk. We hebben er vrede mee 😉

Alle spelers en nieuwelingen zijn aan het einde van de middag moe en voldaan, vastbesloten om volgende keer weer mee te doen. En daar doen we het voor, topdag!

Als ons team uitgespeeld is heb ik nog maar 10 minuten om naar een wedstrijd van mijn eigen dochter te kijken, dat vind ik soms wel jammer. Haar boeit het niet echt, geloof ik. Ook goed. Op de terugweg naar huis krijg ik alle ups en downs een uur lang in geuren en kleuren te horen…

Lees hier de vorige column van Ingrid Beek

Simpel.nl is niet alleen sponsor van Hoofdklassehockey.nl, maar ook actief als sponsor van 23 hockeyverenigingen en meer dan 16 korfbalclubs. Hoofdklassehockey plaatst minimaal een keer per maand een column van Ingrid Beek over haar ervaringen met G-hockey in Nederland.

Reacties

Je eigen afbeelding bij je commentaar? Ga naar: nl.gravatar.com

marijke

Hoi Ingrid,
wat schrijf je leuk!!! we zijn een leuk setje om te coachen! Kunnen we ook een keer aansluiten bij de ochtendtraining?
Groetjes Marijke

Je kunt niet meer reageren op dit bericht.