COLUMN Ingrid Beek: ‘Koude voeten, warm hart’

1

 

Zondag 6 oktober, Almere. Er blaast (uiteraard) een stevige wind over de hockeyvelden van Almere. De regen helpt ook niet, maar gelukkig is er binnen in de kantine warme koffie en thee. En wat is het leuk om na een lange, warme vakantieperiode al die bekende gezichten weer te zien! Ouders en spelers uit heel Nederland die het slechte weer trotseren om met zijn allen het Toppers (G) hockeytoernooi te spelen.

‘s Morgens vroeg opstaan is geen hobby voor dochterlief, maar het lukt toch. Ondanks het feit dat ze de hele week al een beetje grieperig is en gisteren het grootste deel van de competitiewedstrijd moest uitzitten (liggen eigenlijk) in de dug-out, staat ze zonder mopperen op tijd klaar om de deur uit te gaan. We kunnen het team niet zomaar laten zitten, toch? We zien wel waar het schip strandt, of en hoelang het lukt. Rol rijstwafels mee, want die blijven binnen. Thermokleding aan en droge kleding in een apart tasje mee voor na de wedstrijden.

Onderweg pikken we een paar medespelers op en rijden vol goede moed naar Almere. Het is nog droog, maar de weersvooruitzichten op de radio voorspellen niet veel goeds. Voor het laatste stukje van de route zet ik altijd de routeplanner van Google aan, voor de zekerheid. Maar tot nu toe lukt het maar niet om in één keer goed te rijden. Het zit blijkbaar te ingewikkeld in elkaar, de wegen hier… Als we de kade oprijden van Almere-Haven weet ik het zeker: we hebben het verkeerde adres opgegeven! Zonder leesbril zie ik natuurlijk geen bal, dus heeft dochter de routeplanner aangezet, een ander adres (dyslexie) dan die ik die morgen heb aangegeven. Dus maar even aan de kant, bril op en hopla… weer door. We zijn nog op tijd om het laatste stukje van het welkomstwoord van Martin mee te krijgen.

Het hele spul (nou ja bijna) gaat het veld op voor een gezamenlijke warming-up, een aantal heeft geen tijd omdat er bekende gezichten begroet moeten worden. En ja, een aantal heeft gewoon ‘geen zin’ (Nee, hoeft niet). Aansporen helpt niet, laat maar gaan. Natuurlijk begint het ook te regenen. Gemopper, maar vooral van de ouders. De meesten blijven ook lekker binnen, bij de koffie. Bijpraten met de andere ouders, het is altijd weer een feest der herkenning.

Dochter gaat keepen, voor het eerst in haar leven. Kijken of ze dat volhoudt. De medespelers en coach beloven dat ze niet veel hoeft te doen. Ik ga supporteren langs de lijn, speciaal voor de gelegenheid heb ik een storm-paraplu meegenomen. Die is binnen vijf minuten al kapot. Niet zeuren maar volhouden moeder, het kan altijd erger.

Het team begint stroef, de conditie van de meesten en het samenspel hebben te leiden gehad in de vakantie. Maar langzamerhand begint de lol in het spelletje de boventoon te voeren en kunnen er zelfs grapjes gemaakt worden naar de ‘tegenstander’. Het houdt op met zachtjes regenen en de wind wordt nu ook gemeen koud! Gelukkig is er zo een lunchpauze, kunnen we weer opwarmen.

De stemming is opperbest, ik word er altijd heel blij van. Maar daar is het toch: het ‘inkak’-moment. Je ziet aan de gezichten dat ze het zo ook wel gezellig vinden, met z’n allen aan tafel.

Met een beetje aansporing lukt het weer het gezelschap naar buiten en aan het hockeyen te krijgen. De regen is nu echt niet grappig meer en ik ben tot op het bot koud. Ik besluit binnen te blijven en met mijn voeten op de verwarming de wedstrijden van een afstandje te bekijken. Dat gaat best goed.

Dochter heeft het al die tijd volgehouden als keeper (best veel tegengehouden ook) en gaat de laatste wedstrijd in het veld meedoen, als het nodig is tenminste. Ik laat me niet kennen en ga ook weer buiten langs de lijn staan. De paraplu heeft de geest gegeven en ik verschuil me zo goed en kwaad als het gaat achter de coach en invallers. Het schept wel een band, met zijn allen in gevecht met wind en regen, de stemming wordt steeds joliger.

Na de laatste wedstrijden volgen limonade, bitterballen en prijsuitreiking. Er wordt net zo hard geklapt voor de nummers vier als voor de eersten. Eigenlijk is dat helemaal niet belangrijk, het was een geweldige dag! Iedereen is blij om naar huis te gaan en naar een warm bad of douche, maar ook dat we elkaar volgende week zondag alweer zien in Amersfoort, voor de eerste G-hockey elftaldag van dit seizoen. Maar dat is weer een heel ander verhaal. Ik denk dat ik dan mijn warme winterlaarzen aan doe.

2

Het winnende team van Upward viert feest na de overwinning op het Topper toernooi

Simpel.nl is niet alleen sponsor van Hoofdklassehockey.nl, maar ook actief als sponsor van 23 hockeyverenigingen en meer dan 16 korfbalclubs. Hoofdklassehockey plaatst minimaal een keer per maand een column van Ingrid Beek en haar ervaringen met G-hockey in Nederland.

Reacties

Je eigen afbeelding bij je commentaar? Ga naar: nl.gravatar.com

Er zijn nog geen reacties, ben jij de eerste?

Je kunt niet meer reageren op dit bericht.