Our road to The Hague

Middleton Burrows Engeland Nieuw Zeeland

Over 93 dagen begint in Den Haag het WK waar alle internationale top heren- en damesteams hun opwachting zullen maken. Om alvast in de stemming te komen blikt hoofdklassehockey.nl elke week met één van de deelnemers vooruit. Hoe bereiden zij zich voor op dit mondiale toernooi? We beginnen vandaag met de Engelse captain, en oud-HGC’er, Barry Middleton.

Middleton Engeland

Hoe is jullie Road to The Hague tot nu toe verlopen?

Vier of vijf maanden na de Olympische spelen hebben we een nieuwe coach gekregen die veel jonge spelers bij het team heeft gebracht en een deel van de oude garde heeft aangehouden. We zijn afgelopen zomer, de HWL3 en het EK, eigenlijk best onvoorbereid ingegaan met veel onervaren internationals waardoor we er toen maar het beste van hebben proberen te maken. Sindsdien hebben we de drie of vier maanden tot kerst veel getraind en dat heeft ons goed gedaan. De focus lag nu voornamelijk op het individueel beter worden, er vooral voor gezorgd dat iedereen klaar gestoomd werd voor het internationale hockey en de HWL finale. Tijdens de kerst hebben we vrij gekregen om wat rust te pakken en vervolgens zijn we zonder verwachtingen naar India afgereisd. We hadden geen idee waar we stonden ten opzichte van de andere teams dus het was mooi om te zien dat het harde werken werd beloond (Engeland haalde brons, red.) en dat we in de wedstrijden ook terugzagen wat we getraind hadden.

Hebben jullie ook spelers die in een buitenlandse competitie meespelen?

Nee, iedereen speelt in Engeland. Het is ons niet verplicht maar we hebben veel trainingen met het Engelse team, waar iedereen bij moet zijn en dat wordt vrijwel onmogelijk als je in het buitenland zou spelen. Ongeveer een maand voor de Hockey India League heeft onze coach (Bobby Crutchly, red.) wel gezegd dat spelers in die periode naar het buitenland zouden mogen om ons de kans te geven bijvoorbeeld even wat geld te verdienen. Daarna moesten we weer volledig beschikbaar zijn voor het nationale team. Vorige jaren vertrokken spelers naar bijvoorbeeld Nederland en Duitsland waardoor ze zes maanden van het jaar weg waren. Bij de HIL mis je maar vier of vijf weken. Dus het is wel fijn dat dat mocht van hem.

Trainen jullie door het hele land of op één vaste plek?

Op een vaste plek. De meeste van ons wonen dus ook expres in de buurt van waar we trainen. Maar het is ook wel een goede locatie omdat veel van onze spelers rond de leeftijd zitten dat ze nog studeren en daardoor flexibel zijn en niet vastzitten aan een plek dus ze konden makkelijk in de buurt gaan wonen. Nu woont dus iedereen binnen een uur van onze trainingsbasis, daar halen we ook ons voordeel uit, dat we nu veel met elkaar kunnen trainen om beter te worden.

Hoe ziet de Engelse competitie eruit en hoe combineer je het clubhockey met het nationale team?

Het lijkt wel op de Nederlandse competitie, ik denk alleen dat wij iets eerder klaar zijn. Normaal spelen we relatief veel wedstrijden in de maanden voor kerst en daarna spelen we tot ongeveer april door. Eigenlijk hetzelfde als de Nederlanders dit jaar. Dus we hebben training en wedstrijden met onze clubteams tot april en vanaf daarna gaat de focus volledig op het nationale team. Wel trainen we nu al meer met dat team dan met onze clubteams. Dat is misschien iets anders dan in Nederland waar iedereen toch ook wel veel met de clubteams doet. Het voordeel voor hun is alleen dat het algemene niveau daar wat hoger is waardoor de staff van Oranje er wel op kan vertrouwen dat de clubs de spelers ook wel fit zullen houden en dat ze hun niveau niet zullen verliezen. Wij trainen hier gewoon niet genoeg om echt het niveau vast te houden. Daarom komt het nationale team wel eerst, en dan de club. Toen ik Nederland hockeyde was dat anders. De coach vertrouwde er toen op dat ik mijn niveau vast zouden houden. De jaren dat er grote toernooien waren moest ik wel veel heen- en weer reizen. Niet ideaal omdat ik er heel moe van werd. We hadden toen echter niet zo’n vol programma als nu, dus vaak bleef ik gewoon in Nederland. Daardoor trainde ik bijna nooit met het nationale team en dat kon dan wel weer voor problemen zorgen. Dit zorgt voor veel meer rust.

Kunnen jullie naast je hockeycarrière gewoon werken of studeren?

Het verschilt per persoon. De coach laat ons daarin vrij. Als mensen willen studeren dan kan dat. Eén speler woont niet dichtbij en moet nu studeren omdat hij hiervoor al zoveel tijd in hockey heeft gestoken. Dus die richt zich nu op zijn studie en sluit daarna weer aan. De andere jongens studeren of werken meer part-time. De coach heeft van tevoren aangegeven wanneer je meer ruimte hebt om te werken en in welke periode de focus op hockey moet. Hoe dichterbij we bij het WK komen hoe meer commitment er verwacht wordt. Gelukkig hoef ik me daar nog geen zorgen om te maken omdat ik nu nog gewoon alleen hockey en ver van het werkende leven vandaan blijf. Maar over een paar jaar moet ik daar wel over na gaan denken. Tot de Olympische Spelen was het als hockeyer makkelijker om een ‘flexibele’ werkgever te vinden, omdat er toen meer interesse kwam in de sport. Nu zijn we echter weer terug bij af.

Over een paar maanden begint dan het WK. Welke drie teams verwacht jij op het erepodium?

Je moet natuurlijk je eigen team noemen, wat wel lastig was geweest als we tijdens de HWL niets hadden klaar gespeeld maar nu hebben we iets om ons op te richten. Daardoor zagen de jongere jongens uit ons team ook dat er zeker wel kansen voor ons liggen. De andere drie grote teams natuurlijk zijn Australië, Nederland en Duitsland. Die zitten de afgelopen 30 jaar ongeveer bij elk toernooi in de halve finale. Maar er zijn de afgelopen jaren steeds meer teams geweest die hun uitdagen zoals Spanje, Korea, wij en nu België. Dus de top 8 komt steeds dichter bij elkaar dus er kunnen zeker verrassingen komen zoals al gebeurde tijdens de HIL.

Is er nog een verrassende outsider?

Ik denk dat Argentinië de afgelopen jaren wel dichterbij is gekomen maar je weet het niet. Als het WK begint zullen alle teams op hun best zijn, op de toernooien daarvoor laten ze nog niet het achterste van hun tong zien. En je moet ook altijd wat geluk hebben. Eén verrassend resultaat kan het verloop van het toernooi al helemaal veranderen.  Ik hoop gewoon dat het spannend gaat worden. En dat als die drie teams weer in de halve finale komen dat ze er dan in ieder geval wel hard voor hebben moeten werken. Toen ik begon in het internationale hockey bereikten zij altijd met gemakt de halve finales en leken ze er weinig voor te hoeven doen. Nu moeten ze dat wel en dat is goed voor het hockey.

Tot slot, kijk je ernaar uit om weer naar Nederland te komen?

Grote glimlach: Ik kan niet wachten, I’m very excited. London wilde het toernooi ook dus ik steunde hen natuurlijk maar stiekem was ik heel blij dat het naar Den Haag ging. Aangezien ik nu weer een jaar terug ben in Engeland is het geweldig dat ik aankomende zomer weer naar Nederland mag. Ik heb er veel vrienden, dus hopelijk zullen ook wat Nederlanders een Engelse vlag meenemen en ons een beetje aanmoedigen. Ik kan niet wachten!

Reacties

Je eigen afbeelding bij je commentaar? Ga naar: nl.gravatar.com

Er zijn nog geen reacties, ben jij de eerste?

Je kunt niet meer reageren op dit bericht.